327 



(Ion kijker van liet nieuwe vinivcr-aal-instriiment, welke eene 

 vergrootinfj van i 40 maal heeft. 



Te Batavia geschiedde de waarneming met den vijFvoets- 

 kijkcr van Steinheil, met de kleinste verjjrootiiig, welke 

 nog altijd 60 maal heflraagt. Om de hitte der zonnestra- 

 len te temperen had ik het ohjektieF bedekt met een dia- 

 phragme van 20 |). lijn opening. Vroeger was mij reeds 

 gebleken, dat het zonneglas dat bij den kijker hoorde, veel 

 te licht van tint was; het was niet mogelijk, om slechts 

 eenige oogenblikken lang, met dat glas gewapend, de zon 

 door den kijker te beschouwen. 



üaarom plaatste ik het veel donkerder zonneglas van 

 het universaal-instrument van Repsold er voor, doch met 

 het ongelukkig gevolg, dat het onmiddellijk sprong. Het 

 was evenwel hierdoor niet onbruikbaar geworden, maar 

 het bewees mij toch, dat om een dergelijk glas te gebrui- 

 ken, het objektief niet met zijne vo-lle opening de zonne- 

 stralen naar het brandpunt moest koncentreren. 



Om de boven opgegevene waarnemingen aan de bere- 

 kening te onderwerpen , bediende ik mij zoowel van de 

 methode van Challis i) als van die van Bessel -). Zoo 

 als men weet vormen deze twee methoden juist twee te- 

 genovergestelde uitersten. De methode van Challis be- 

 schouwt geheel het optische, subjektieve verschijnsel, dat 

 de zon en maan , elkander bij het begin en het einde der 

 eklips schijnen te raken, de afstand der middelpunten 

 moet dus voor die oogenblikken gelijk zijn aan de som 

 der schijnbare stralen. Voor de waargenomene oogenblik- 

 ken wordt die afstand berekend, (onder eene aangenomene 

 lengte van de plaats der waarneming,) en ingeval hij niet 

 gevonden wordt gelijk aan de som der schijnbare stralen, 

 wordt de vergelijking afgeleid die het verband uitdiukt 



') Appendix tl) Kiuitical Alinaiiac 1854'. 



'') Knrt en duideirk uiteeug'jzet iu Urüiiiio'.v, Spliacrischc A-jtrouoiuic. 



