264 



thans in het kolenveld van Boekit-Soenoer worden aange- 

 vangen, kunnen over deze kwestie veel liclit verspreiden. 



Mogt het bewezen worden dat op bereikbare diepte, be- 

 neden de bruinkoollagen , zwartkooi ligt, zoo kan de ont- 

 ginning op zwartkooi der kust veel nader worden gebragt 

 en de onuitputtelijke rijkdom aan zwartkooi van het ei- 

 land zal daardoor genoegzaam aangetoond zijn. 



De kennis aan de bruinkolen van Ketaoen heeft dus we- 

 tenschappelijke waarde, omdat zij eene nieuwe schakel levert 

 in de reeks uitgaanden der bruinkoolformatie van Sumatra's 

 Westkust, maar daar de koolsoort te slecht is om voor ont- 

 ginning te worden aanbevolen is de ontdekking voor het 

 oogenblik van geen praktisch nut. 



Indien de monding der Ketaoen rivier aan zee bevaar- 

 baar was, zoo zou de minder goede kwaliteit der kolen te 

 bejammeren zijn ; de vaart toch langs de rivier, tusschen 

 de monding en de doeson Pondok-Bakir, het punt alwaar 

 eene mijn kan worden geopend , laat weinig te wenschen over. 



Voor Pondok-Bakir bedraagt de grootste diepte nog 4,70 

 N. el bij eene breedte van bijna 100 el; stroom-afwaarts ne- 

 men diepte en breedte steeds toe, en uit de kaart blijkt 

 dat de bogten niet bezwaarlijk voor de stoomvaart zouden 

 zijn. 



De monding echter ligt geheel in los dulnzand en is van 

 zee uit ontoegankelijk, wegens hevige branding en ondiepte. 

 Teneinde een geregelden afvoer over zee te verzekeren, zou 

 de mondin." door kostbare werken bevaaibaar gemaakt moe- 

 ten worden, hetgeen bij de slechte kwaliteit der kolen niet 

 in aanmerking kan komen. 



BENGKOELEN,'den 23sten Jamiarij 1863. 



