Ik heb ook onder dezen stoomketel getracht koaks te 

 maken, dat gelukt is, docli een ongunstig resultaat leverde. 

 Dit geschiedde door het digtmaken van de openingen on- 

 der den rooster en het nagenoeg sluiten van den schoor- 

 steen, toen de kool goed aan het branden was. 



De aldus verkregen koaks was van geringe kwaliteit, 

 zeer brokkelig, zwart van kleur en weinig glanzend. 



Te Buitenzorg teruggekeerd heb ik van deze kolen in 

 het laboratorium eene chemische analyse gemaakt. De re- 

 sultaten daarvan zijn de volgende. De kool is van eene 

 doffe zwarte kleur, terwijl het fijne poeder er van eene brui- 

 ne kleur heeft. 



Het poeder met verwarmde potasch-oplossing behandeld, 

 kleun de vloeistof donker bruin. 



Het specifiek gewigt is 1,275. 



Het koaksgehalte bij eene proef in het klein is 45 per- 

 cent, de kwaliteit der koaks is als die van de proef in het 

 groot. 



Het aschgehalte is 6,y percent. 



Het watergehalte dat bij 100^ Celsius wordt uitgedreven 

 bedraagt 20,5 percent. 



De proef van Berthier, met 1 gram kool bewerkstelligd, 

 gaf eene loodkorrel van 17,2 gram, dit iepre?enleert een 

 zuiver koolstofgehalte van 50, o percent. 



Voor kontróle is de Berthierschc proef ook nog genomen 

 met één gram kool, die goed bij 100° G gedroogd was. Toen 

 werd eene loodkorrel van 21 gram verkregen, dat is gelijk 

 aan 61,7 precent koolstof. 



De elementair analyse der gedroogde kolen gaf als re- 

 sultaat voor honderd deelen : 



koolstof. 60,5 



waterstof. 5,2 



zuurstof en stikstof. . . . 26,2 



lerwijl het aschgehalte, , . 8,1 percent bedraagt. 



