— 74< — 



bladen, dier massen van met vochten opgevuld celvveefsel, door 

 vaten en dunne, vliezige beldeedsels tot ecncu bepaalden vorm 

 gebragt? Dat zij, in evenredigheid van liun aantal, oppervlakte 

 en de hoeveelheid en hoegrootheid der porën, die zij bezitten, 

 waterdampen aan de omringende lucht mededeeleu, en düs hare 

 vochtigheid regtstreeks vermeerderen. 



Deze dampen zetten zich daarop tot grooter volume uit, 

 naar evenredigheid van de temperatuur der lucht; en door het 

 verlies aan vrije warmte, dat deze daardoor plaatselijk onder- 

 gaat, ontstaan luchtstroomen , die de ontvangene vochtigheid, 

 tot op meer of min groote afstanden, verspreiden. 



Aangezien de soorten van boomen, waaruit een woud be- 

 staat, afwisselen met de hoogte boven de zee en met de 

 hoedanigheid van den grond, mogen wij ook daardoor een 

 verschil van bladen, en dus ook van hunne werking op den 

 dampkring verwachten. In het oostelijke, zandige gedeelte 

 van Java, even als in het westelijke gedeelte van Nieuw- 

 Holland, zijn tjamaraboomen (Casuarina) veelvuldig. Hunne 

 naaldvormige, lederachtige bladen geven zeker even min groote 

 hoeveelheden waterdampen af, als die der pijn- en dennebos- 

 schen in Siberië, het noorden van Skandiuavië en van Ame- 

 rika. 



Ten opzigte van de verspreiding der waterdampen, komt nog 

 de hoogte, waarop een woud gelegen is, zoowel als de geogra- 

 fische breedte, in aanmerking. 



Wij weten, uit de waarnemingen van sommige natuuronder- 

 zoekers, dat de lucht drooger wordt, dat de regens verminde- 

 ren, naarmate men hooger stijgt. Dit lieeft Gaij-Lussac op 

 zijne luchtreis, dit hebben Vox Humboi.dt, Boussingaui.t en 

 anderen, dit heeft ook de heer Jungiiuhn op zijne togten door 

 Java, alzoo bevonden. Tot bepaling onzer denkbeelden, deel 

 ik hier de uitkomsten mede der waarnemingen van Boussin- 

 GAüi/r in Amerika, en van, den heer JuNGnuiTN op Java. 



