— 97 — 



Het meer San Pablo, bij clc inboorlingen Chilcapan genoemd, 

 op den weg van Ibarra naar Quito, b'gt op 8.80G r. v. hoog- 

 te. Men ziet hier talrijke velden met gerst, haver en aardap- 

 pelen, op eeuen achtergrond van sclioone weiden en met scha- 

 pen^ bedekte heuvels. De talrijke dorpen bestonden reeds voor 

 de verovering der Spanjaarden , en zijn bijna geheel door In- 

 dianen bewoond. Sedert onheugelijke tijden is het hoogvlak 

 van San Pablo van bosschen ontbloot; reeds onder de Inca's 

 was alles weiland. Langer dan eene eeuw geleden, zijn er, 

 op de oevers van het meer, schaapsstallen en herderswoniii- 

 f^en opgerigt, maar men heeft haren afstand van de oevers 

 niet zien toenemen. Dezelfde weg, dien Huyana Capag volg- 

 de, toen hij Quito verliet, om Ocavalu te veroveren, maakt 

 nog heden de grens van het water uit. 



Genoemd meer heeft in het noorden eene natuurlijke ope- 

 ning, waaruit de Eio Blanco stroomt. Door de meerdere be- 

 weging, te dezer plaatse in het water te weeg gebragt, moet 

 eene schuring, en langzamerhand eene verdieping in het rot- 

 siire bed ontstaan: en zelfs in weerwil hiervan, is 2:eene verla- 

 ging van den waterspiegel waargenomen. 



Het niet ver van deze plaats gelegene meer van Quicoclia 

 bevat twee eilandjes, door den kolonel Hall met veel zorg 

 onderzocht, en de bestendigheid der waterhoogte is er evenzeer 

 uit gebleken. 



De heer Juxgiiuhm heeft, in zijn werk over Java, de vol- 

 gende waarnemingen over de vermindering der bosschen mede- 

 gedeeld. 



De berg Merbaboe was, toen Yan Boekhüi,d hem in Ok- 

 tober 1785 aan de noordzijde beklom, zoodanig met wouden 

 overdekt, dat hij het kompas moest gebruiken, om zijnen weg 

 te kunnen vervolgen. 



In 1836 werd die berg door den heer Jünghuhn beste- 

 gen; en in plaats van wouden, zag hij niets dan alang-alang, 

 terwijl in de hoogste streken verschillende grassoorten groei- 

 den. 



De berg Soembing, even als de Sendoro, heeft boven de 



VIII. 7 



