— 114 — 



lieid, als omdat de rigting vau Nieuw- Holland noordwest- 

 waarts, over eene reeks van kleine eilanden loopt, waardoor 

 de tnsschenliggende watervlakte betrekkelijk gering wordt. 



Van hoeveel invloed zelfs eene, door de zee gescheidene , na- 

 bijheid van een groot vastland op het klimaat, ook van een 

 eiland kan Avezen , is reeds vroeger aangetoond , bij de opgaven 

 der verschillen tusschen de o. en w. kusten van Engeland, 

 Skandinavië en Noord-Amerika. 



Nieuw-Holland is een in het oosteii en noorden vrij bergachtig 

 land, welks lagere hoogten aan de oostzijde zeer boschrijk zijn , 

 terwijl de westelijk gekeerde hoogere reijen slechts weinig bosch 

 bezitten. Deze noemt men de Blaau'we bergen, waarvan slechts 

 enkele liooger dan 4000 voet zijn. Ten noorden van deze verheffen 

 zich de Liverpoolsche en Hartwicker bergketenen ; ten zuiden 

 de zoogenaamde Australische Alpen , die zelfs in den zomer be- 

 sneeuwde toppen hebben. 



Yan alle deze bergreeksen is de grond westwaarts afdalend, 

 eerst tot hoogvlakken met lage bergketenen, en verder tot zeer 

 uitgestrekte laaglanden, waar men ter naauwernood nog heuvels 

 vindt, en die uiterst schraal van beken en bronnen voorzien 

 zijn. Het weinige geboomte alhier bestaat uit kasuarinen, even 

 als in een groot gedeelte van oostelijk Java. 



Daar het gebergte in het o. en z. o. meestal tot de zand- 

 steenforraatie behoort, kan de losse bodem dezer onmetelijke 

 vlakten slechts weinig water terughouden. 



Terwijl beken en bronnen soms geweldige overstroomin- 

 gen veroorzaken, verdwijneu zij soms bijna alle, door jaren 

 lang aanlioudende droogte. De rivieren vormen zelden een eigen- 

 lijk bed; men zou ze veeleer traag vloeijende, zamenhangende 

 meren kunnen noemen, die zich deels in moerassen verliezen, 

 en in den zomer dikwijls geheel uitdroegen. Zelfs de bergachti- 

 ge zuidoostkant van dit werelddeel is naauwelijks vruchtbaar 

 te noemen, en het algemeene karakter des lands is eenvormig- 

 heid en dorheid, die in het westelijke, naar Java gerigte ge- 

 deelte, het meeste uitkomt. Van eigenlijke bosschen kan daar 

 geene sprake zijn; onafzienbare weiden, op een vierde van de 



