— 217 — 



loos, nog sleclits hunne kale, kminlooze stammen vertoon- 

 den. 



De oevers der rivier zijn liier en daar met galongong, eene 

 soort van riet, sterk begroeid. Men treft er ook meestal bantengs 

 (wilde rmideren), paauvven en krokodillen aan. Van de eersten zag 

 ik slechts één ter loops zich in het digte bosch verwijderen. 

 Paauwen zag ik meer en korter bij, op den oever, terwijl 

 vele krokodillen (boaja) op de droogten, aan den kant der ri- 

 vier, zich iu de zon koesterden. Men vindt hier ook een' 

 fraaijen gelen vogel (tjoetjoe rawah) iets grooter dan eene beh'öh, 

 welke even als laatstgenoemde van vruchten leeft en om zijn 

 gezang of liever gekwaak, in kooijen gehouden en hoog op 

 prijs gesteld wordt. 



Om 4 uren des middags kwam een zwaar onweder op, verge- 

 zeld van eene hevige regenbui. Een felle bliksemstraal vie 

 voor ons uit op de rivier. De slag was zoo zwaar, dat allen 

 er onwillekeurig van schrikten, en de roeijers gebeden prevel- 

 den, waaronder ik, bij het vallen van meerdere slagen, vooral 

 hun //pigie sehtan" {weg duivel) opmerkte. 



Er bestaat ook een weg over-land van Bandjar naar Kali- 

 poetjang, die slechts 32 palen lang is, doch daar hij over 

 heuvels en door moerassen loopt, kan men dien enkel te paard 

 bereizen. 



Door het invallen van den nacht was onze reis niet geheel 

 buiten gevaar, daar de rivier op vele plaatsen met wortels 

 en boomstammen bezet is, die bij liooge vloeden van boven 

 zijn afgedreven of van de kanten afgeslagen en soms geheel 

 met water bedekt. Het stooten der praauwen daarop is zeer 

 gevaarlijk, doch niettegenstaande de duisternis en bewolkten 

 hemel wisten de roeijers, met behulp van de geringe terug- 

 kaatsing des lichts op het watervlak, die gevaarlijke plaatsen te 

 vermijden en kwamen wij om 10 uren des avonds te Kali- 

 poetjang aan. Hier was het nog altijd regentijd, waardoor 

 het terrein als in een modderpoel herschapen was, zoodat 

 men mij in eene draagstoel plaatste en 150 roeden ver, tot 

 aan de passangrahan, droeg, wat niet dan met veel moeite 



