— 253 — 



in den plrtntentuin te Tjipannas en lioo^^er o]) aan ]u>t Gcdeli- 

 gebergte. 



26. Junij naar Magelang, 15 palen van Temangoug, ver- 

 trokken. 3 palen van ïemangong passeert men de rivier Pro2;o , 

 iets verder de woning van den kontroleur van Prapak en op S 

 palen komt men te Setjang, aan den hoofdweg van Samarangnaar 

 Magelang gelegen. Mijn weg was regts naar Magelang, terwijl 

 men links door en over het Djamboegebergte en Ambarawa 

 naar Samarang reist. 



Het terrein was tot Setjang met rivieren en valleijen doorsneden 

 en de weg daardoor zeer golvende. Van Setjang tot Magelang 

 is de weg vrij efl'en , en loopt overal door bewoonde streken en 

 rijstvelden. 



De Javanen hebben hier geheel andere gewoonten als in 

 de Soendalauden. De mannen dragen b. v. zware lasten op het 

 hoofd, die daarbij soms vrij hoog zijn, doch welke ze zeer goed 

 weten te balanceren. Zeldzamer ziet men ze met bamboezen pi- 

 kolans (draagstokken) op de schouders dragen. De vrouwen 

 dragen de lasten op den rug, enkel met eene slendang 

 (gordel) over den schouder en onder den arm door voor de 

 borst vastgemaakt. 



Bosschen vindt men in deze streken evenmin als in Ba- 

 gelen en Banjoemas, en zelfs in het zuidoostelijke gedeelte der Pre- 

 anger Eegentschappen, in het regentschap Soekapoera, begin- 

 nen ze te ontbreken. Men is wel overal bezig geweest om 

 djatiboomen aan te planten, doch daarin veelal niet zeer gelukkig 

 geslaagd, daar deze boom een warm klimaat en goede gronden 

 bemint, zooals men dit een en ander op zijne natuurlijke groei- 

 plaatsen aantreft. Het zou doelmatiger zijn, om op elke hoog- 

 te die soorten van hout aan te planten, welke door de natuur 

 daartoe zijn aangewezen, dewijl men overal zeer goede houtsoor- 

 ten vindt, waarvan wel geene met het djati kan wedijveren, 

 maar die het voordeel hebben van in veel korteren tijd bruik- 

 baar hout voor den huisbouw op te leveren. Immeis is djati 

 wel het beste en duurzaamste hout, wat Java oplevert, en zelfs 

 verre boven het eiu-opesche eikenhout te verkiezen, doch zijne 



