~ 283 — 



slechts uit weinige soorten bestaat, docli ook bepaald in Jic 

 aan'3-eslibde gronden en moerassen te huis behoort. Men trekt 

 hier van die moerassen partij , door ze uit te diepen, en van den 

 modder dijkjes te maken, zoodat het geheel in sloten en vij- 

 vers herschapen is, waartusschen de dijkjes, die juist breed ge- 

 noeg zijn, om er over te gaan. Het water in deze vijvers, 

 heeft gemeenschap met de zee, zoodat de viscli er bij hoog- 

 water inloopt en door selirohs of paggers belet wordt terug- 

 te keeren. Langs deze dijkjes en iu de moerassen, die in 

 lange niet zijn uitgediept, vindt men hoofdzakelijk Avicennia 

 alba (kajoe apiapi) en Aegiceras obovatum (troentoen). Nipa 

 frnticans (nipa) schijnt hier op soimnige plaatsen aangeplant, 

 doch elders langs de kust, in het wild in de moerassen voor 

 te komen. De nipabladen zijn overal zeer gezocht, zoo tot het 

 dekken van huizen en praauwen als tot het maken van matten, 

 voor emballage van goederen, het omkleedsel der inlandsche 

 sigaren enz. Salicornia brachiata (kamaladiengan) en Trian- 

 thema polijandrum (krokket) groeijen hier met eenige Grami- 

 neae en Cijperaceae door elkander. Hoewel het strand moeras- 

 sig en niet te bewandelen is, dan over de voornoemde dijkjes, 

 heeft men toch een fraai gezigt op de reede, waar vele schepen 

 ten anker lagen. 



Des middags werden twee kisten met herbarium, planten 

 en zaden ingepakt, die den volgenden dag met eene stoom- 

 boot naar Batavia werden verzonden, te gelijk met mijne bezen- 

 ding van Djokcijokarta, die hier reeds sedert 14 dagen naar 

 scheepsgelegenheid gewacht had. 



30 Julij begaf ik mij andermaal naar het strand, doch nu meer 

 westelijk, langs de rivier. lic moest echter onverrigter zake terug- 

 keeren, daar het terrein er hier nog veel woester uitzag en de 

 moerassen niet toelieten, daarin door te dringen, zoodat ik slechts 

 tot het kruidmagazijn kon naderen. Aan de westzijde van 

 den weg zijn graslanden en ook eenige rijstvelden. 



Te Samarang zag ik niets bijzonders uit het plantenrijk, ten- 

 zij geheele lanen met Diospijros melanoxijlon (kleedong) , welker 

 vruchten gegeten worden doch op verre na niet zoo smakelijk 

 zijn als die der chinesche Diospijros kaki (kikwee). 



