MD 
daar het uitzigt zouden benemen. Ofschoon wij reeds ten 
8 ure boven kwamen, misten wij het doel, dat wij met on- 
zen vroegen togt hadden beoogt. Naar alle zijden was het 
uitzigt belemmerd en er bestond dus geene gelegenheid, om 
eene geschikte plaats voor ons signaal uit te kiezen. 
Aan de zz. o. helling van den kratermuur die den 
grooten krater van dezen rustenden vulkaan omgeeft, ver- 
toont zich een andere krater, waarin men aan de eene zij- 
de gemakkelijk kan afdalen. Hier ligt het bekende zwavel- 
meer met zijne blaauwachtig groene kleur, in het midden 
van den witachtigen met onreinen zwavel vermengden bo- 
dem, en bespoelt den steilen kraterrand des grooten kraters 
De sombere tinten van het groen waarmede de graauwe 
trachietwand is getooid, en de nevelen die over dit alles 
hunnen sluijer uitbreiden, verplaatsten ons in gedachten uit 
het zonnig tropenland naar noordelijker bergtafereel, in win- 
terdos gehuld. Op den rand des grooten kraters stonden 
onze hutten. In zijne diepte zagen wij huiverend neder, 
maar het nevelkleed liet ons niet toe, met den blik zijnen 
afgrond te peilen. 
Bij het aanbreken van den dag waren wijden volgenden 
morgen op de been en liepen langs het pad door rhinoce- 
rossen gebaand, nu eens verder dan eens digter aan den af- 
grond, den krater om; thans zagen wij dien in zijne volle 
diepte. In nimmer afgebrokene stilte staat op den 700 
voet diepen bodem geboomte, de eenige vertegenwoordiger: 
van de levende natuur aldaar. De hooge bergstreken zijn 
van zelve schaarsch door dieren bevolkt. De vreesachtige 
stinkdas, de sigoeng (Mydaus meliceps), die zich op verren af- 
stand door zijnen doordringenden stank doet kennen, de 
patjët of kleine springbloedzuiger, die zich overal aan het lig- 
chaam hecht, maar ook de têkoeran (Muscicapa cantatrix) 
met zijn melodieus gefluit zijn de eenige vertegenwoordi- 
gers der dierenwereld , die zich kenbaar maken. Apen, Ban- 
