ge 
tengs en Rhinocerossen ontvlugten den reiziger, en vertoo- 
nen zich niet, tenzij men hen opzettelijk vervolge; daartoe 
schoot ons, hoewel wij meermalen hun spoor of versche drek 
vonden, en enkele keeren hen achtervolgden, na een ver- 
moeijenden arbeid meestal weinig gelegenheid of lust over. 
Doch hier in den krater heeft de eenzaamheid inderdaad ha- 
ren zetel opgeslagen. Geen menschenvoet betrad immer zij- 
nen bodem. Sinds hoevele jaren trof geen menschelijk ge- 
luid deze wanden, die nu weergalmen van den val der boo- 
men, die ons werkvolk kapt en die krakend en donderend 
in de diepte storten. 
Digt geboomte belette ons het vrije uitzigt naar het om- 
liggende land. HEensklaps betraden wij eene plek aan de w. 
n. w. zijde van den kraterrand, waar wij den vorigen dag be- 
volen hadden,eene uitkapping tedoen. Het verrukkelijkst 
panorama lag aan onze voeten. 
De zuidzee welke schuimend tegen den oever een zilveren 
rand om het donker groen legt, naderbij het schilderachti- 
ge bergmeer Telaga patengan, noordwestwaarts de Pange- 
rango, die zijnen zwarten rug even over den kalen Gedeh 
vertoont; noordoostwaarts het Tangkoeban-prahoe-geberg- 
te, met zijne toppen regts en linksin den glans der opko- 
mende zon badende, en strekkende tot een hoogen muur 
voor eene onafzienbare rei van sawah-terrassen, die zich in 
de vlakte van Bandong uitbreiden. Aan den oostelijken kim 
wordt het tafereel begrensd door de opvolgende rei der kegel- 
bergen. Tampomas, Tjermai en Slamat, donker afstekende 
tegen den gloor van het eerstemorgengoud. Dit tooneel 
bragt ons in eene opgewondene stemming, en de hoop nog 
heden hier gereed te komen, spoorde onzen ijver aan. Hier 
rigtten wij het signaal op. 
Den 26n daalden wij van den bergaf kwamen nog dienzelf- 
den dag te Bandong aan, waar wij tot in den namiddag van 
den 2%n vertoefden, toen wij naar Soemedang doorreisden. 
