— 122 — 
slechts een smalle strook met geboomte en struiken bezet, 
terwijl het midden van den sterk hellenden rug met 
hoog gras en riet bedekt is. Hier tusschen treft men 
slechts enkele Emblica officinalis (mlokkoh) aan. Waar- 
om op deze plaatsen (hoedanige ik op verscheidene andere 
bergen, zooals op den Luawoe, Merapi, Merbaboe, en 
het Zuidergebergte van Djokjakarta aantrof), geene boo- 
men groeijen, blijft mij nog altijd een raadsel, daar toch 
de bodem zoo hier, als elders, met eene dikke laag hu- 
mus, gelijk aan die, waarin de aangrenzende bosschen 
groeijen, bedekt is. Vroeger meende ik, dat de bosschen 
op die plaatsen waren uitgekapt, om de gronden in kultuur 
te brengen; bij nader onderzoek echter scheen mij dit min- 
der waarschijnlijk, dewijl er geen spoor van vroegere bos- 
schen meer te zien is, en deze plaatsen meestal in on- 
bewoonde en hooge streken liggen. Later heb ik ook 
dergelijke onafzienbare vlakten in de benedenlanden aange- 
troffen. Het schijnt mij echter toe, dat de groote vochtigheid 
dezer vette humusrijke gronden in den regentijd, de ont- 
wikkeling van het jonge plantsoen zeer belemmert, daar 
ze zelfs in het drooge jaargetijde nog altijd veel vocht op- 
houden. 
Ik vond hier eene soort van Agapetes tot boompjes op- 
gegroeid; nergens vond ik die zoo laag (+ 4000’) en zoo 
weelderig, zonder een spoor van vulkanisme te herken- 
nen. Tot mijn leedwezen trof ik nergens rijpe zaden 
aan. De hoofdvegetatie bestaat hier uit eene soort van eik 
(Quercus) met kleine smalle bladen, van onderen zilverach- 
tig, veel op de meeste japansche soorten gelijkende. 
Voorts zag ik nog Wendlandia sp., Albizzia stipulata, pan- 
danen en palmen als voorheerschende, terwijl de bos- 
schen eene menigte soorten van gemengde vegetatie aan- 
boden. Eene Pinanga, die bij eene hoogte van wel 25 
niet dikker is dan 2” en welke hier in de schaduw der 
