en 
Het boschbranden doet veel nadeel aan de djatikultuur. 
Jaarlijks worden millioenen jonge planten verbrand, die 
bestemd waren, om tot krachtige boomen op te groeijen, 
terwijl met vele kosten elders nieuwe bosschen worden 
aangeplant. Door de bevolking wordt veel schade aan de 
bosschen toegebragt, door het wegkappen van dolken, voor 
paggers en andere doeleinden, die zij ten laatste verbranden, 
om in een volgend jaar weder nieuwe aan te kappen. Dit en 
het branden is wel streng verboden, doch men is niet bij 
magte, om het geheel en al tegen te gaan. 
De nieuwe aanplanting geschiedt op onderlingen af- 
stand van 6 op 12’ en op die wijze worden fraaije jonge 
bosschen verkregen, die echter ter geschikter tijd behooren 
te worden uitgekapt, tot dat ze alle, 24’ van elkander 
verwijderd, kunnen blijven staan, om tot krachtige boomen 
op te groeijen. De overvloed van djatihout brengt ech- 
ter te weeg, dat men van de overtollige jonge boomen 
geen partij trekt, maar het regt aan den sterkste laat, 
die zijne buren dan ook langzamerhand ten onder brengt. 
Voor de botanie leverde dit uitstapje weinig op. Be- 
halve Teronia sp. (kawieswatoe), Drymispermum laurifoli- 
um en Caesalpinia ferruginea (soggoh), waarvan de bast als 
verwstof in den handel komt, vond ik niets bijzonders, dan 
te Padangan een’ fraaijen gedoornden heester van Capparis 
(waanwaanan), waarvan ik wel bloemen doch geene zaden 
bekwam. 
_ Het was hier des nachts vrij koel, zoodat, niettegenstaan- 
de de lage ligging van Nearing aan de Solo-rivier, de 
thermometer tot 63° Fahr. daalde. 
10 Julij, van Ngaring de Solorivier overgevaren naar 
Padangan. Van hier tot Reö (twee posten of 10 palen), zijn 
nog regentspaarden gestationeerd, doeh nu wordt het ter- 
rein zoo steil klimmende en dalende, over naakte witte 
rotsen en door meestal uitgekapte djatibosschen, dat ik 
