Tk 
schijnen hier een paradijs gevonden te hebben, dewijl ze 
weinig werken en tot aan de ooren in het gras waden. 
Hier zouden duizenden gevoed kunnen worden en wel- 
ligt ware hier ook met voordeel de paardenteelt in het wild 
in te voeren, ten minste zoo de paarden geen overlast van de 
tijgers hebben te wachten, die hier echter niet veel schijnen 
te zijn, door gebrek aan voedsel; want wilde varkens zag ik 
niet en ook geene sporen daarvan. 
Dit gebergte, dat zich aan den voet van den Luawoe 
aansluit, bestaat uit duizenden heuvels en toppen, die of door 
tusschen liggende lagere ruggen verbonden of door die- 
pe ravijnen gescheiden zijn. 
De rotsen, die op de wegen, waar aarde en humus zijn 
weggespoeld, aan de oppervlakte komen, schijnen van ver- 
schillende geaardheid te zijn, waardoor ook de gronden ge- 
stadig van hoedanigheid veranderen. De schraalste grond 
is de roode, waarop slechts eene dunne laag humus, 
door de alang-alang-vegetatie voortgebragt, gevonden wordt. 
De witachtige en geelachtig roodeis vetter en brengt daar- 
om ook hoogere plantenvormen voort. 
De betrekkelijk weinige buffels, die hier gevonden wor- 
den, kneden in den regentijd de wegen, op vele plaatsen 
ruim 1/2 voet diep, geheel*tot modder, waardoor die in 
den droogen tijd mede bijna niet begaanbaar zijn, door 
dien deze vaste klei, zoo oneffen als ze door de buffels 
uitgetrapt is, opdroogt. Door menschen en beesten wordt 
nu echter een smal voetpaadje eenigzins gelijk getrapt, 
waarop men verpligt is te blijven, wijl het overige van 
den weg te hobbelig en onbruikbaar is. 
16 Julij, vervolgde ik de reis naar Patjitan, nog 14 
palen. Het gebergte behoudt nog steeds denzelfden vorm, 
doch men treft nu meer bloot liggenden kalksteen aan, 
die huizenhoog in verscheidene lagen op elkander, boven 
den grond uitsteekt, en regt opstaande spitsen vormt. 
