— 148 — 
gras en eenige struiken begroeid was. Hier vond ik we- 
der de Pteronia marginata, eene kompositee, die ik ten 
vorigen jare ook aan den voet van den berg Luawoe ge- 
vonden had. Ik bekwam thans eenen goeden voorraad van 
rijpe zaden, die deze keer goed zijn opgekomen. 
25 Julij, naar Dorowati, den hoögsten top van het 
Wilis-gebergte; de weg was tot hiertoe steil en moeijelijk 
geweest, daar zich van Trengalek uit geene enkele vlak- 
te voordoet en wij steeds klimmende of dalende eene 
menigte van bergruggen en ravijnen, die den voet van het 
hooge gebergte als omsluiten, moesten overtrekken. Nog 
slechts korten tijd loopt de weg van hier over gelijksoortig 
terrein door lang gras en struiken, tot wij ineen oorspronke- 
lijk woud kwamen, waar de steilte aanmerkelijk toeneemt 
en onze paarden hunne uiterste krachten moesten inspannen , 
om ons nog ongeveer 7 palen van Poedak op te voeren. Van 
daar waren wij verpligt het verdere gedeelte tot den top, 
+ 4 palen, te voet af te leggen, hetwelk niet dan na herhaald 
rusten met groote moeite en krachtsinspanning volbragt 
werd. 
De heer Arriëns, die de zwakste van ons allen scheen, 
was echter met zijne zoontjes van 8 en van Ó jaren steeds 
vooruit en bereikte ook met die knapen het allereerst den 
top, hetgeen des te meer te verwonderen was, omdat de 
weg soms zoo steil, ja bijna loodregt was, dat de kleinen niet 
anders dan met behulp van handen en voeten daar tegen 
op konden klouteren; en toch gaven ze weinig teekenen van 
vermoeidheid en weigerden zelfs, boven gekomen, om eeni- 
gen tijd uit te rusten. 
De heeren Canna, die pas van eene slepende ziekte 
hersteld was, Dr. De Groot en Vogelpoel verkozen liever bij 
de paarden onze terugkomst af te wachten, dan de verdere 
reis te voet met ons mede te doen. 
Het gezigt was, niettegenstaande de benedenlanden meest- 
