— 49 — 
onze weg steeds over eenen bergrug, nu eens klimmen- 
de, dan weder dalende, soms horizontaal. De vegetatie be- 
stond hoofdzakelijk uit eenige soorten van bamboe, als be- 
tong, appoes, hauër, ampel en tamiang, waaronder van 
de kolossaalste soort, die hier door ouderdom afsterven en 
ginds en herwaarts omvallen, om door jonge spruiten te 
worden opgvolgd. Daar ze te ver van bewoonde streken 
verwijderd zijn, wordt er zelden of nooit van geoogst. 
Op enkele plaatsen, waar de bamboe eenigzins verwijderd 
staat, vindt men boomen van de grootste soort, welker top- 
pen tot in de wolken reiken. Om de wildernis te vol- 
tooijen groeijen hier nog eenige soorten van rottan, welker 
stengen den bodem als zoovele slangen bedekken en, zich 
tot in de hoogste kruinen der boomen verheffen en welker 
aan alle zijden gedoornde bladen, den voorbijganger om- 
zigtigheid aanbevelen; eenmaal gevat hebbende, laten ze 
niet weder los dan ten koste van vel of kleederen, zoo 
men niet spoedig eene rugwaartsche beweging maakt. Zoo al 
hier en daar nog een ledig plekje wordt aangetroffen, dat 
niet door bamboe, rottan of groote boomen is ingenomen, 
wordt dit toch geheel aangevuld met Pinanga sp. (pie- 
dji), Pinanga javana (hanjawaar) en andere struiken en 
grassoorten. Wel had men eenen weg gebaand, doch niet 
breeder dan voor een’ man te paard. 
Van Pendjalinan begon de voetreis van ongeveer 6 palen 
tot aan den top des bergs; de weg is steeds klimmende en 
meestal zeer steil, zoodat wij met alle inspanning in 
5 uren deze moeijelijke taak volbragtten en met het vallen 
van den nacht den top bereikten. 
Op onzen weg vonden wij tot aan den top de sporen 
van bantengs (wilde runderen), die hier even als de rhino- 
ceros in westelijk Java, de makers en onderhouders der 
wegen zijn. Op verscheidene plaatsen waren hunne legers 
nog zigtbaar, en waar de weg te steil is, laten ze zich 
