— 150 — 
naar beneden glijden, zoodat het ons niet weinig moeite 
kostte om die gladde steilten te beklimmen. Wij hadden 
echter het geluk, niet een’ enkel dezer dieren te ontmoeten. 
De vegetatie is van af Pendjalinan, waar boven de rot- 
tan spoedig ophoudt, nog al afwisselend. In den beginne 
ziet men enkele Podocarpus cupressina, boven alle ande- 
re vegetatie uitsteken, welke later door Casuarina nodiflo- 
ra vervangen wordt. Deze laatste komt in de bosschen 
slechts hier en daar verspreid voor, doch op sommige ge- 
deelten van den top wordt weinig anders gevonden, hoe- 
wel ze ook hier niet zoo weelderig en veelvuldig zijn als 
op den Lawoe en Wilis. Deze Casuarina vergenoegt zich 
met die gronden en streken, waar miets anders groeijen 
wil. Bevat de bodem humus genoeg om ook andere 
planten en boomen te voeden, dan wordt zij door deze al 
spoedig geheel verdrongen. 
Als men den top bijna bereikt heeft, houdt het bosch _ 
plotseling geheel op en is door eenen zoom van Quercus 
(eikenboomen) begrensd, waaronder wij ons bivoeak opsloe- 
gen, want aan hutten bouwen was niet meer te denken. 
Ook ontbraken de benoodigde materialen daartoe. De hoog- 
ste top is slechts met polgras bedekt, hetwelk men in de bene- 
denlanden voor afgebrand terrein aanziet en waartus- 
schen welligt de eenige vertegenwoordiger der Epacrideae 
op Java, Leucopogon javanicum, op eene hoogte van 
ruim 9000’ weelderig voorkomt. Het is een lief heestertje 
van slechts £ voet hoog, waarvan ik zoowel herbarium als 
zaden verzamelde en deze laatste op den berg Pangerangoh 
overbragt. Behalve deze plant vond ik niets nieuws op 
den top; het geheel is slechts met het voornoemde polgras 
bedekt, slechts aan de steile wanden van den kratermuur, 
die in noordelijke rigting voor ons lag, doch waarin geene 
sporen van vulkanische werking meer te zien waren. Daar 
alles begroeid is, vindt men even als beneden in den 
