— 155 — 
even als elders, zoo ze in eene lombong (padischuur) 
opgestapeld worden. Men rigt dit volgender wijze in: 
een bamboe of paal wordt regtstandig in den grond ge- 
plant; om deze bindt men de vruchten der maïs, met de 
stelen naar binnen, en stapelt die op tot eene hoogte van + 12’. 
Alleen van boven wordt een klein dakje aangebragt, zoodat 
de geheele zuil aan weer en wind is blootgesteld, die daar- 
op echter geenen nadeeligen invloed schijnen te hebben. De 
zaden zijn door de schutbladen der vrucht genoegzaam te- 
gen den regen gedekt. Bij groote hoeveelheden van dit 
graan maakt men in stede van zuilen, lange reijen van 
gelijke hoogte als de voorgaande en juist zoo breed als 
twee vruchten (klossen), met de stelen naar binnen, tegen 
elkander gelegd. Aan ieder einde wordt een paal opgerigt, 
welke palen door dwarslatten verbonden zijn en waaraan de 
vruchten bevestigd worden. Als de reijen over de geheele 
lengte van boven gedekt worden, kan de regen er op die 
wijze evenmin in doordringen. 
1 Augustus naar Tosari, slechts 9 palen. Men rijdt nog 
steeds door de vruchtbaarste koffijtuinen, totdat men, 
weder aanmerkelijk klimmende, de hoogte van het Ten- 
gergebergte bereikt, welke uit eene menigte hellende vlak- 
ten, bergruggen en valleijen bestaat van eene zeer vrucht- 
bare, vette, zandige zamenstelling. Zoodra men de eerste 
hoogte bereikt heeft, beginnen de kasuarinen zich in me- 
nigte en in kleine boschjes te vertoonen, waartusschen hier 
en daar kultuur van kool, tabak, enz. wordt aangetroffen. 
In verhouding tot de uitgestrektheid slechts spaarzaam be- 
bouwd, zoude aan de kultuur nog groote uitbreiding kunnen 
gegeven worden. Het klimaat zoude zelfs voor europesche 
landbouwers zeer geschikt zijn. 
Te Tosari is eene goede passangrahan, waarvan men de 
heerlijkste gezigten heeft op den Ardjoeno, Kawi en over 
de vlakten naar Pasoeroean en de zee; van achteren ligt 
