— 197 — 
Van deze hoogte steil in de Dasar afdalende, heeft men 
veel last van het mulle zand, dat zoo fijn is, dat men bij 
de minste beweging van den wind of door voetstappen der 
reizigers, in eene digte stofwolk gehuld wordt, die neus en 
oogen op eene zeer onaangename wijze aandoet. In de 
Dasar zelve, die eene gelijke oppervlakte heeft, is de weg 
beter, ofschoon de paarden vrij moeijelijk gaan, door het 
mulle zand, dat steeds onder hunne hoeven wegschuift. 
Hoewel de Dasar van alle zijden door steile hoogten in- 
gesloten is en er in den regentijd nog al vrij wat wa- 
ter moet instroomen, rijst dit nooit hooger dan eenige 
weinige voeten en verdwijnt alsdan onmerkbaar. Deze, 
zandzee verandert dan somtijds in eene werkelijke waterzee, 
waardoor reizigers belet worden er door te trekken Na een 
paar palen door deze vlakte gereden te hebben, komt men 
aan eene loods, waar de scheiding is tusschen Pasoeroean 
en Probolingo. Van daar kan men nog een eind wegs te 
paard den voet van den Bromo bestijgen, doch het zand 
wordt zoo mul en de weg zoo steil, dat men ook hiervan 
moet afzien en de reis te voet vervolgen, totdat men 
na het beklimmen van 250 in de steile helling gemaakte 
trappen, die allen met houte sporten tegen het instor- 
ten zijn belegd, den rand des kraters van den Bromo 
bereikt. Deze krater is thans geheel in rust en het water, 
dat vroeger daarin een onpeilbaar meer vormde, geheel 
verdwenen. Op den bodem, die slechts weinig oppervlakte 
beslaat, door den trechtervorm des kraters, ziet men eene kom 
en weinig lager twee bekkens in den vorm van suikerpannen, 
waarvan de hoog opstaande randen gelijke hoogte hebben 
als de grootere kom, uit welker eene zijde zich beneden 
soms nog eenige damp ontlasten zoude, waarvan ik echter 
niets bespeurde. 
De Bromo steekt sterk af tegen den naast hem staanden 
Batok, die, hoewel met eene schrale vegetatie, toch geheel 
de SERIE DL. IL. 12 
