— 167 — 
vermengd met eenige weinige andere soorten van wild hout, 
waaronder ik eene mij onbekende Casearea (langsep loe- 
toeng) opmerkte. Het kwam mij voor, dat de bodem zelf oor- 
zaak is van deze min weelderige vegetatie, waarbij nog 
gebrek aan water zoude kunnen gevoegd worden. De weg 
was op sommige plaatsen door het rijden der karren wel 
een voet dik met droog zand bedekt, dat niet weinig stof 
veroorzaakte en waardoor de wagen met moeite werd 
voortgetrokken. 
Poeger is eene stille, doch niet onaangename plaats, 
niet ver van zee gelegen. Geen andere weg leidt der- 
waarts dan de rivier, welke men met kleine schuitjes (prahoe 
djoekoeng) bevaart en waarin men niet zonder vrees plaats 
neemt. Ze zijn uit eenen boomstam van niet meer ‘dikte 
dan 11/2 voet vervaardigd, zoodat men er niet met de 
beenen naast elkander in zitten kan, maar plaats neemt 
op een plankje, dat er dwars over gelegd wordt en 
waarop men de beenen kruist. Eenmaal gezeten, is de vrees 
van omslaan echter spoedig overwonnen , dewijl de vleugels die 
er zijn aangebragt het omslaan beletten. Deze schuitjes zijn 
12’ lang en 15” breed en zoodanig uitgehold, dat de opening 
van boven naauwer is dan de buik. Voor en achter zijn dwars- 
houten aangebragt van 10’ lang, aan welker uiteinden be- 
nedenwaarts gekromde bamboezen, die op het water rus- 
ten, verbonden zijn. De roeijer zit achter in en roeit met 
eenen dubbelen pagaaijer regts en links, zoo dat een roer 
overbodig is. Men vliegt hiermede over het water en de 
inlanders gaan er zelfs mede over zee naar Noesa-baroe 
(Noesa baron), om eenige aldaar groeijende houtsoorten en eet- 
bare vogelnestjes af te halen. Deze laatste worden daar, 
even als in het gebergte Watang, dat Poeger van de baai 
Serajoe scheidt, gevonden. 
Met zulk een vaartuig begaf ik mij des avonds naar het 
strand en voor het eerst sedert langen tijd had ik weder 
