— 168 — 
het geluk, eenige zeldzame planten te vinden. Hiertoe moet 
vooral gerekend worden eene prachtige soort van Capparis, die 
in de rotsen van het Watanggebergte, vlak aan zee groeide. 
Zij was wel wat wild in haren groei en half klimmende, 
doch hare groote neerhangende bloemtrossen, met groote 
roode bloemen, konden met alle regt schoon genoemd 
worden. Zij droeg te gelijker tijd rijpe vruchten. Ook 
vond ik daar nog eene mij onbekende Euphorbiacea; 
Tectona grandis (djati) komt ook in deze streek, die 
niet alluviaal is, in menigte voor, doch geene groote 
exemplaren. De zee is hier even onstuimig als elders 
langs de geheele zuidkust, zoodat men, in de pasang- 
rahan zijnde, zich verbeeldt vlak aan zee te zijn, hoe- 
wel die er nog wel een paal van verwijderd is. Langs het 
strand vonden wij de sporen van eenen kolossalen tijger 
en in de nabijheid een’ dooden buffel, welke even te voren 
door hem was afgemaakt en waarop verscheidene leguanen 
zich nu regt te goed deden. Het invallen van den nacht, 
noodzaakte ons huiswaarts te keeren. 
14 Augustus zette ik mij weder in de prahoe djoekoeng, 
om de regterzijde der rivier tot aan het strand te bezoeken, 
waar hooge duinen, uit zwart zand bestaande, de zee 
begrenzen. Achter deze duinen liggen lage moerassi- 
ge gronden met hooge bosschen van rhizophoren en an- 
dere strand-moerasplanten bedekt. Hoe interessant deze 
familiën ook in den beginne mogen voorkomen, hare een- 
toonigheid, met uitsluiting van alle andere planten, begint 
al spoedig te vervelen, en de wandeling onder ze wordt 
zeer bemoeijelijkt door de 3 à 4 voeten hooge penwortels der 
Sonneratia acida, pidada en boggens, die in alle rigtingen 
regtstandig uit den grond opschieten; voorts door de aan el- 
kander gegroeide wortels der rhizophoren, hier tandjang 
bakkoh, kajoe tingi enz. genoemd, welke verschillende 
namen echter verschillende soorten voorstellen, de dunne- 
