— 172 — 
Te Soemberwaroe vond ik gezelschap voor de reis 
naar Banjoewangi. Om half twee stegen wij te paard, om 
het beruchte bosch van Soemberwaroe door te trek- 
ken. Wij vonden ons echter in onze verwachting zeer 
bedrogen, daar wij in plaats van een digt bosch, waar de 
zon niet doordringt en dat van tijgers, wild rundvee, 
en ander wild gedierte zoude wemelen, niets dan grasvlak- 
ten van een laag en tenger gewas vonden, die bovendien nog 
verscheidene roeden breed, regts en links van den weg, 
waren afgebrand. Daartusschen staan op groote afstanden 
enkele boomen, die in deze drooge, met groote steenblok- 
ken bedekte streek, niet weelderig groeijen en waarvan 
geen enkele hooger dan 50’ is. Men kan dus naar alle zijden 
vele roeden ver van zich af zien. Het is echter niet te 
loochenen, dat zich in deze streken tijgers, wild rundvee, 
varkens, herten, enz. ophouden, doch het gevaar voor deze 
dieren is hier niet grooter dan elders, waar men min- 
der bevreesd is. 
Op sommige plaatsen, waar geene steenen liggen, be- 
staat de bodem, even alsin geheel Oost-Java, uit zandige, 
ligte, vette klei. De weg zelf is slechts een voetpad, dat 
echter te paard gemakkelijk kan bereden worden. De ge- 
stadige afwisseling van langzaam klimmen en dalen over 
kronkelende wegen en de zonderling verspreide vegetatie, 
die ieder oogenblik van gedaante verwisselt, verkort den 
weg veel meer dan het rijden op groote wegen, die palen 
ver geene de minste verandering aanbieden. Behalve Bo- 
rassus flabelliformis (tal), die hier bij duizenden verstrooid 
voorkomt, bestaat de vegetatie hoofdzakelijk uit Acacia leu- 
cophloea (pilang of opilang). Van den Borassus wordt niet 
het minste nut getrokken , hoewel uit zijne afgesnedene bloem- 
stengen eene toewak (saguweer) kan bereid worden, De 
daaruit gekookte suiker zoude de arensuiker overtreffen, 
terwijl de bladen bovendien elders van veel nut zijn tot 
