ken ondoordringbaar is, zich tot aan den golfslag der zee 
uitbreidt, zoodat men dan niet droogvoets passeren kan. 
Wilde of verwilderde buffels en runderen schijnen zich in 
deze streken veel op te houden, hetgeen duidelijk uit de 
door hun nagelatene sporen blijkt terwijl hier geene men- 
schen wonen aan wie ze kunnen behooren. Bij dag was er 
geen enkele te zien. Mijn gids was ongesteld, zoo- 
dat ik niemand bij mij had, bij wien ik nadere informa- 
tie konde nemen. De kleine uitwateringen, die men nu 
en dan passeren moet, kunnen bij laag water met eenen 
luchtigen sprong overgestoken worden, doch bij hooge zee 
moet men ze of doorwaden, of zich op den rug van eenen 
inlander laten overdragen. Op enkele plaatsen zag ik bij 
deze uitwateringen, achter het strand, nog moerassen, waar- 
in eenige strand-moerasplanten voorkwamen. Tegen den 
avond was ik verpligt, denzelfden weg, dien ik gekomen was, 
weder in te slaan, om huiswaarts te keeren. 
9 September te paard over Sangsit (wel te onderschei- 
den van het aan zee gelegene Sangsit) naar Boengkoelan, 
dat niet verre van Djagaraga gelegen is. De weg der- 
waarts is zeer verschillend van dien, welken ik gisteren 
had afgelegd. Wel komt men hier en daar door vrucht- 
bare dalen, met rivieren, bebouwde velden en dessa’s, 
doch een groot gedeelte loopt over de bijna naakte rots, 
die soms enkel met een weinig schraal gras bedekt is, 
hetwelk grootendeels was afgebrand. Ik was na lang 
zoeken zoo gelukkig, hier bloeijende boomen te vinden 
van Pisonia sylvestris, hier genoemd dogkdogkseh, wel- 
ke dezelfde boom is, die de zoo geheimzinnige widjojo- 
koesoemo-bloemen op de rots Karangbandoong bij Noesa- 
kambangan voortbrengt, ook dezelfde, die ik op Karimon- 
Java onder den naam van sentollong aantrof,—de wilde 
koolboom van Rumphius uit de Molukken. Aanvankelijk 
zag ik slechts een’ enkelen bloemtak, en hoeveel moeite 
