— 218 — 
Het zou mogelijk zijn, dat men van deze eigenschap, om 
tot eene geleite stollen, zou kunnen partij trekken, aange- 
zien het vocht tevens zuur van smaak is, en wrangheid door 
suiker grootendeels is weg te nemen. 
Ik heb in der tijd niet beproefd, of er van deze schillen 
werkelijk eene gelei kan bereid worden, die zich even als als van 
andere vruchten laat bewaren. Men zou dan eene verfrissching 
te meer hebben, die voor vele zieken gewenscht kan zijn. 
Doch in Europa is aan dergelijke geleien geen gebrek. In Indië 
is men schier nimmer zonder versche vruchten, en de aard 
van het zuur zou waarschijnlijk in vele gevallen een beletsel 
zijn tegen het gebruik van de gelei uit muskaatnotenschillen. 
8. Dit zuur bleek namelijk met voldoende zekerheid geen 
ander te wezen , dan het bekende wijnsteenzuur , dat in groote 
hoeveelheid verkregen wordt uit het bij de gisting gevorm- 
de afzetsel van het druivensap. 
Het is een wrang, scherp zuur, dat zeker minder goed 
door het menschelijk organismus wordt verdragen, dan ap- 
pelzuur en citroenzuur. 
De juiste bepaling van dit zuur in een afkooksel van plant- 
aardige stoffen is bijna ondoenlijk. Ik geef dan ook alleen als 
benaderende uitkomsten aan, dat aanwezig waren 
in 100 deelen ongeweekte schillen Helarsdks art a nd 
en in 100 deelen geweekte „ HRN verre AAS A REE 
deelen van dit zuur. 
Volgens deze cijfers zou het schijnen, dat enkel door kort- 
stondige behandeling met kokend water, eene vermindering 
van bijna 20°/, van dit wrange zuur heeft plaats gehad; en 
herinneren wij ons, hoe weinig daardoor in het geheel! uit 
de schillen was opgelost, dan zou men besluiten, dat het wijn- 
steenzuur in de eerste plaats door het water werd uitgetrokken. 
Ik zou niet durven beweren, dat de vermindering van dit 
zuur zal toenemen, in verhouding tot den tijd, gedurende 
welken de schillen in het water verblijven. Er is zelfs grond om 
