— 215 — 
werd trapsgewijs zwaarder en dunner, terwijl ook de geur 
allengs verloren ging. 
Dit moet een gevolg zijn van ontbinding der ingemeng- 
de onzuiverheden, want daar de schillen niet vooraf geheel 
gedroogd werden, was de ether waterhoudend geworden. 
De bewerking werd herhaald met op 100° C. gedroogde 
schillen. Na uitdamping der etherische oplossing en droo- 
ging bij 100° C. verkreeg ik eene gele olie, bedragende 
tusschen 8°/, en 9°/, van de verschillen, in gewonen lucht- 
droogen staat. 
Die olie werd, tot verwijdering van een spoor van zuur, 
herhaaldelijk met gedestilleerd water afgewasschen. Het 
water werd geel gekleurd, en had blijkbaar eene groote 
hoeveelheid van de olieachtige stof opgelost. Het werd af- 
zonderlijk verdampt, en hetgeen niet door het water was op- 
gelost, bij 100° C. gedroogd. Dit laatste vertoonde zich, 
onder het water, bij de gewone temperatuur, als geelwitte, 
bijna vaste vetbolletjes; doch na verwarming en drooging, 
als een roodgeel, boterachtig vet, gelijk dat der noten zel- 
ve. Im gewigt bedroeg het slechts een tiende van het oor- 
spronkelijke; negen tienden waren dus in het water opgelost 
geworden. 
Deze vette olie was bitter, eenigzins aromatisch van smaak, 
doch zonder bepaaldelijk naar muskaatnoten te rieken. 
Hetgeen door water was opgelost had, na verdamping en 
drooging, eene bruingele kleur en de dikte van stroop. 
De smaak was flaauw terpentijnachtig, eenigzins zuur. 
Het blijkt uit het bovenstaande, en zulks was wel eenig- 
zins vooruit te zien, dat de vaste vetstof zich bijna uitslui- 
tend in de cellen der kern heeft opgehoopt, en in die van 
het vruchtvleesch slechts een ondergeschikt bestanddeel is. 
Ik deed, ten overvloede, de geheel gedroogde en fijnge- 
stampte schillen eene sterke persing tusschen heete, ijzeren 
platen ondergaan; doch slechts een klein gedeelte vertoon- 
