DONT F8 
— 212 — 
lijk (iets hetgeen niet als stellig kan worden aangenomen), 
dan is toch in het hooigehalte een verschil van niet minder 
dan ruim de helft op te merken, ten nadeele van het Guinée- 
gras. De zoogenaamde minerale stoffen komen in cijfers 
wel is waar overeen, maar die van het Guinée-gras be- 
staan nagenoeg voor de helft uit kiezelzuur, dat bijna 
onverbruikt het ligchaam weder verlaat, terwijl die van 
haver b. v., voor meer dan de helft uit phosphorzure 
zouten bestaan, van welke, naar men weet, nagenoeg het 
geheele beenderenstelsel is opgebouwd. 
Het gehalte aan vet in het Guinée-gras is te veel ver- 
mengd met bladgroen (chlorophijllam), dan dat men eene 
juiste vergelijking hieromtrent zoude kunnen maken; in 
haver komt van 5 tot 8°/, aan vet, en in de meeste hooi- 
soorten van 2 tot 5°/, vet voor. Nu is eene vergelijking 
met hooi (zooals deze naam in het dagelijksche leven op- 
gevat wordt) evenwel moeijelijk, dewijl dit een aan mij 
niet bekend, maar wisselvallig watergehalte hebben moet. 
Het keukenzout, dat ruim 7°/ der anorganische deelen van 
het Guinée-gras uitmaakt, kan als een nuttig inmengsel, 
dat aan vele grassoorten in dusdanige mate ontbreekt, aan- 
gemerkt worden; het bevestigt tevens, dat het onderzochte 
gras aan de stranden te huis behoort. Wat betreft het 
watergehalte, zien wij, dat dit van het Guinée-gras zeer 
groot Is. 
Wanneer men b.v. aan een paard, zooals het volgens 
Boussingault in Europa gevoed wordt, eene gelijke hoe- 
veelheid hooi wilde geven, door middel: van Guinée-gras, 
dan zoude het dier per dag minstens 56 kilogr. water moe- 
ten gebruiken. Niemand kan er aan twijfelen, of dit is te 
veel. Ik kan dus op grond der gedane analijsen, niet anders 
dan bevestigen, hetgeen reeds meermalen voor mij is aange- 
toond, dat gras alleen niet geschikt is, om een paard, dat 
veel en zwaar werken moet, van genoegzaam en krachtig 
voedsel te voorzien. 
