— 218 — 
Nadat nu deze zaak, volgens mijn bescheiden oordeel, 
genoegzaam toegelicht is, doet zich eene andere vraag voor, 
namelijk „hoe de verhouding in voedende stoffen van het 
„Guinée-gras is, met andere op Java door het vee gege- 
„ten wordende grassoorten.” 
Om dit vraagpunt juist te beantwoorden, zoude niets 
minder noodig wezen, dan eenige analijsen te bezitten van 
gelijken aard als deze, van de meest gebruikelijke grassoorten, 
op verschillende tijdperken en tevens van ongelijk zamen- 
gestelde gronden verzameld; een arbeid, welke veel tijds 
zoude kosten. Wanneer ik spreek van grassoorten, dan 
bedoel ik daar niet zoo zeer mede het sawah-, rawah- of 
tagalgras: deze toch zijn te veel als onbestemde mengsels 
van velerlei grassoorten te beschouwen, welke bij iedere 
ontleding ongelijke uitkomsten moeten geven, dan dat zij 
voor ons oogmerk geschikt zouden wezen. Ik versta on- 
der deze grassoorten dezulken, die zoowel door de inlanders 
worden onderscheiden, als door de plantkundigen reeds 
bestemd zijn. 
Waarom deze analijsen zouden moeten gedaan worden 
van grassoorten, op verschillende tijdperken verzameld, 
heeft zijnen oorsprong daarin, dat hare zamenstelling, 
door aanhoudende droogte of vochtigheid, naar den meer- 
deren of minderen ouderdom, en zelfs naar den omvang 
der plant, zeer gewijzigd wordt. Zooals wij later zien zul- 
len, heeft dit zelfs plaats met gras, dat des morgens of 
des middags gesneden is. 
Hetzelfde geldt ook van de soort der gronden, waarop 
het groeit. Het is eene plant, welke spoedig genoeg voed- 
sel vindt om voortteleven, maar in gehalte aan voedende 
stoffen toch geheel onder denzelfden invloed verkeert als 
alle andere gewassen. Hoe vruchtbaarder de grond is, des 
te beter zal het gras zijn, en hieruit vloeit als van zelf 
eene andere zamenstelling voort. 
Se SERIE DL. IL. 19 
