— 215 — 
Guinée-gras |30,3 kil.water|6,129 kil. hooi{0,995 kil.min.stof- 
Wawaderan „190,1 „ 6,45 De 0,862 ziten. 
Peparehan „!25, ee ie A ene 1,902 ke 
Lambuttah „25,5 „ 10,52 jp 1,609 
Deze getallen bewijzen zoo klaar, dat het peparehan- en 
lambuttah-gras veel meer voedend zijn moeten dan het 
Guinée- en wawaderan-gras, dat ik tot nader betoog er niets 
meer van zeggen zal. 
Ik moet thans nog opmerkzaam maken op eene merk- 
waardige eigenschap van het gehalte aan minerale deelen 
dezer grassoorten; hoe groot toch het verschil hieraan in 
verschen toestand wezen moge, blijkt uit het gedane 
onderzoek, dat dit verschil in dezelfde verhouding wegvalt, 
als het gras aan water verliest; met andere woorden; wa- 
tervrij gras biedt nagenoeg geene verscheidenheid in hoe- 
veelheid van minerale stoffen aan. Berekenen wij dit ge- 
halte van de thans onderzochte grassoorten, dan zien wij 
het volgende: 
100 deelen watervrij gras bevatten aan minerale stoffen. 
Guinée-gras . . Wawaderan . . Peparehan. . Lambuttah, 
100 Net tie TT 
Ik geloof dit resultaat als een welsprekend bewijs te mo- 
„gen aanhalen, tot opheldering der reeds bovengenoemde 
stelling, dat gedroogd gras (hooi), een veel doelmatiger 
voedsel is, dan het gras, zooals het voorkomt, in welke 
groote hoeveelheden dit laatste dan ook aan de paarden of 
ander vee toegediend worde. 
Als een wezenlijk voordeel, dat het Guinée-gras in hooge 
mate toebehoort, en waarin het met de wawaderan-soort 
schijnt overeen te komen, moet ik aanhalen den weligen groei 
dezer grassoorten, in tijden van aanhoudende droogte. Ter- 
wijl het lambuttah-en vooral het peparehan-gras nagenoeg 
geheel verdord waren, tierden de eerstgenoemde varieteiten 
