— 2176 — 
(waarvan ik hier herinner, dat juist deze het meeste water 
inhielden), en vooral het Guinée-gras zoo welig, alsof het 
voor zijnen groei het water wel ontberen konde. Ik noem 
dat een gewigtig voordeel, dat als met den vinger ons aan- 
wijst, om deze grassoorten vooral aan te planten , op plaatsen, 
waar eene langdurige droogte, soms maanden lang, den 
S, 
weligen groei van het gras beletten kan. 
Er blijft mij nu nog over, een onderwerp te behandelen , 
dat door de resultaten mijner analijse, zeer de aandacht 
waardig geworden is. 
Zooals vroeger reeds werd aangehaald, heeft men van 
het Guinée-gras beweerd, dat het eenen zeer laxerenden 
invloed op de paarden, welke er mede gevoed worden, zoude 
uitoefenen. Indien dit waarheid is, dan schrijf ik zulks ten 
deele daaraan toe, dat een paard, hetwelk gewoon is zich 
met peparehan of lambuttah-gras te voeden, door het Gui- 
née-gras eene spijze ontvangt, welke van 10 tot 12 °/, 
meer aan water bevat, dan eerstgenoemde grassoorten. Bij 
den overgang van een drooger tot een meer waterrijk 
voedsel, is zulks meer bij deze dieren opgemerkt ge- 
worden. 
Maar vooral vermeen ik, dat deze zaak ook door de 
laxeerzouten, welke in het, Guinée-gras aangewezen zijn, 
wordt veroorzaakt. Wij zagen toch uit het onderzoek dat 
100 kil. van deze grassoort bevatten aan 
Zwavelzure magnesia (engelsch-zout) …. . . 0,057 kil. 
e potassa (sal polychrestus) . . 0,117 „ 
en Chloorpotassium- 4 5. ORO 
waaruit volgt, dat, wanneer een paard met 37,5 kil. van 
dat gras per dag gevoed wordt, het alsdan in 24 uren van 
deze laxeerzouten zal hebben verbruikt, de volgende hoe- 
veelheden; als, van zwavelzure magnesia. …. . 0,021 kil. 
potassa. . . 0,048 „ 
DÛ 
