— 282 — 
water gevoed worden; ik verliet haar ten 10} ure, toen ik 
eenige passen ver eene kleine spruit invarende aan wal 
stapte, om van daar, ook in eene n.n. oostelijke rigting, 
naar een aan den voet van den berg gelegen dajahsch 
huis te gaan. De weg is voor een dajahschen redelijk 
goed te noemen, uitgezonderd een paar plaatsen, waar ik 
tot aan de knieën door het water en tot de enkels door 
den modder moest gaan. Met de meeste opmerkzaamheid 
wandelde ik hier langzaam voort, hopende eene of andere 
geologische belangrijkheid te zullen ontdekken. Is toch, 
zooals aangenomen schijnt te moeten worden, de berg door 
den hier liggenden zandsteen, kleischiefer en misschien ko- 
lenlagen doorgebroken, zoo zoude hier mogelijkheid be- 
staan, die opligtingen te ontdekken, om daardoor misschien 
meer dan tot nu toe gelukt is bij het beschouwen van de 
oppervlakte, den aard van het opliggende terrein, mis- 
schien de kolenlagen nader te kunnen leeren kennen. 
Maar waar ik het terrein hier ook onderzocht, ik bemerk- 
te weldra, dat ik mij hierin teleurgesteld zou vinden, daar 
de bodem zeer weinig golvend en niet met den berg op- 
loopend is, en in den geheelen omtrek van den berg met 
van dezen afgerolde steenmassen, groote en kleine, be- 
dekt is. Ook een paar spruitjes, aan den rand van den 
berg ontspringende, bevatten, waar ik ze ook onderzocht, 
niet dan het gesteente, waaruit de berg zelf zamenge- 
steld is: nergens kon ik den zandsteen, die aan de Melahoei, 
de S. Djetah enz. voorkomt, ontdekken, noch ook schiefer- 
thon. 
Ik ging langs het kronkelende pad gedurende ongeveer 
1! uur, toen ik aan een dajahsch huis van 20 lawangs 
kwam. Reeds op eenigen afstand gekomen kon ik dit be- 
merken aan het gejuich, gezang en het slaan op trom- 
mels en ontdekte, ingetreden zijnde, aan de vele groote 
En 
