— 283 — 
tampajangs (verglaasde steenen potten), die in de binnen- 
gaanderij op eene rei geschaard waren, en aan de daarom 
heen zittende en dansende Dajahs, dat hier een feest gege- 
ven werd. 
Eenigen der oudsten kwamen mij aanspreken , maar aan 
hun stamelen , waggelen en indringende gebaren bemerkte ik, 
dat zij zich te onbekrompen aan het gebruik der toewak, 
eenen uit rijst vervaardigden drank, die in de tampajangs 
vervat is, hadden overgegeven. Zij erkenden dan ook, 
dat reeds sedert 2 dagen het feest, alleen onder de mannelijke 
bevolking, onafgebroken geduurd had, dat zij al dien tijd in 
één roes waren geweest, en dit nog 2 dagen zouden vol- 
houden. Zij noemen dit „kredja minom” en zeiden, dat dit 
plaats had ter gelegenheid van het eerste baden van een 
kind van een der hoofden. Mijn maleische geleider zeide 
evenwel, dat hij geloofde, dat het eene herinnering was aan 
het laatste koppensnellen, en ook zag ik dat zij dansende, 
een zeer verschen, nog maar weinig door den rook zwart 
geworden kop in de hand hielden, waarvan ook het haar 
en de ooren zich zelfs nog in ‘eenen goeden staat bevonden. 
Dit had ik, bij alle vroeger geziene koppen, niet kunnen 
„opmerken. De dans had in mijne oogen niets karakte- 
ristisch, en werd door 4 mannen te gelijk, waarvan drie 
elk met een slendang en de vierde met den kop manoe- 
vreerden, en niet dan het bij ons bekende figuur chassez- 
croisez maakten, uitgevoerd. Toen zag ik, nadat ik mij als 
aanschouwer van den dans onder de hoofden had nederge- 
zet, dat een der dansers met zijne vingers de ingedroogde 
vliezen enz. uitpeuterde, en die opat, en bij mij komende 
zeide: ”ja, man sekali toewan” (dat is zeer lekker, dat doet 
mij regt goed). | 
Ik sprak toen het hoofd van de kampong, matjan (een 
titel) Polang Kibon aan, en zeide hem, dat door het gou- 
