— 334 — 
8.) In het residu werd eerst het kieselzuur (I) bepaald, 
en daarna werden de phosphorzure kalk en magnesia met 
met ammonia neergeslagen (II). 
4.) In het filtraat van (3) werd door oxalas ammoniacus 
geen kalk meer afgescheiden; vervolgens werd chloretum 
baryticum daarbij in overmaat toegevoegd. Het nederslag 
van sulphas, phosphas en oxalas baryticus, daardoor ont- 
staan, werd met zoutzuur gedigereerd, en hetgeen onoplos- 
baar terugbleef als sulphas baryticus in rekening gebragt. 
5.) Het filtraat van dit met zoutzuur gedigereerde pre- 
cipitaat werd met zwavelzuur vermengd om den bariet weg 
te nemen. De sulphas baryticus afgefiltreerd zijnde, werd 
de oplossing verdampt om de ammoniazouten uit te drij- 
ven, en het residu met water gekookt en met ammonia en 
sulphas magnesicus vermengd om het phosphorzuur neer te 
slaan (III). 
6.) De oplossing van 4), die dus van het neerslag met 
chloorbaryum gevormd was afgefiltreerd, werd uitgedampt, 
verhit tot de ammoniazouten uitgedreven waren, met chlo- 
retum ammonieum gemengd en verhit om de alkaliën alleen 
in den vorm van chloorverbindingen over te houden. 
Het chloretum kalicum werd als chloretum platinico-ka- 
lieum afgescheiden (IV). 
B. Vervolgens werd het residu van de asch met salpeter- 
zuur uitgetrokken. 
7.) De salpeterzure oplossing werd tot droogwordens toe 
verdampt, weder opgelost; het residu werd als kiezelzuur 
bepaald (V). 
8.) De oplossing werd vervolgens met ammonia neerge- 
slagen (VI). 
9.) Het filtraat van 8) werd met oxalas ammonicus ver- 
mengd om den nog aanwezigen kalk af te scheiden. 
10.) Het filtraat van 9) werd verdampt om de ammonia- 
zouten uit te drijven; het residu werd weder in water 
