EE 
Sangir en de daardoor aangerigte verwoestingen, alsmede 
om na te gaan, in welke opzigten en op welke wijze in den 
nood der betrokkene bevolking bijstand kon worden ver- 
leend. 
Den 2den des morgens van hier vertrokken, bereikte ik 
des anderen daags de baai van Taroena, alwaar ik met de 
radja’s en hoofden der geteisterde landen eene bijeenkomst 
hield en nam daarna de verwoeste landstreek in oogen- 
schouw. 
Alvorens de bijzonderheden en de noodlottige uitwerkse- 
len der uitbarsting te vermelden, zij nopens de plaatselijke 
gesteldheid het volgende opgemerkt. 
De noordwestelijke punt van het eiland Groot-Sangir 
wordt gevormd door den berg Awoe, welke verscheidene 
toppen heeft, van welken de hoogste kan geschat worden 
circa 4000 voeten hoog te zijn. Aan den westkant loopt 
de berg vrij steil in zee af, op de hoogte der hoofdnego- 
rij Kandhar echter stuitende tegen een laag voorgebergte. 
Aan de noord- en zuidzijde beslaat de tot de zee reikende 
voet van den vulkaan eene tamelijke witgestrektheid gronds, 
aldus zacht hellende vlakten daarstellende, welke in vrucht- 
baarheid en geschiktheid voor den landbouw boven andere 
gedeelten van het eiland uimunten. Oostelijk vereenigt de 
Awoe zich met en maakt als het hoofd uit van de reeks 
van bergen en heuvels welke Groot-sangir overdekken. 
Dit terrein behoort tot de landschappen Taroena, Kand- 
har en Taboekan. 
Behalve eenige gedurende de voorafgaande maanden 
waargenomene ligte aardbevingen, welke op de Sangir-ei- 
landen te veelvuldig zijn om bijzondere aandacht te trekken , 
gebeurde er niets, wat eene buitengewone werking van den 
vulkaan aanduidde of als voorteeken van eene naderende 
eruptie had kunnen dienen. Dierhalve, en gesterkt door 
het bijgeloof, dat hij voor goed was uitgedoofd door eenen 
