— dT8 — 
digheid haar behoud te danken. De lavastroom stuitte tegen 
dat gebergte en vloeide aan weerskanten heen. Even als, 
te Taroena, had men te Kandhar van asch en steenen te lij- 
den en bovendien van het heete water, hetwelk van alle 
zijden afstroomde. Gelukkig echter zij, die zich tijdens de 
uitbarsting in de negorij bevonden. Want ook hier was een 
groot gedeelte der bevolking gevestigd in de op het geberg- 
te verspreide tuinhuizen, werwaarts weinige dagen te voren, 
uit vrees door de zeeroovers, de meeste goederen van waar- 
de in veiligheid gebragt waren. Die huizen en de aanplan- 
tingen werden eene prooi der lava. 
Aan gene zijde van Kandhar, op de uiterste noordpunt 
des eilands, is het tooneel van verwoesting 
g, zoo mogelijk, 
nog afgrijsselijker dan aan den kant van Taroena, 
Waar het oog hier vroeger met welgevallen rustte op 
met allerlei gewassen beplante velden, op bekoorlijke en 
eindelooze klapperbosschen, ontwaart men nu niets dan lava, 
steen en asch. Vooral op deze hoogte schijnt het vloeijend 
vuur met ontzettende kracht en in verbazende massa uit 
den berg gestroomd te zijn. Niet alleen heeft die vreesse- 
lijke stroom het geheele landschap met al wat er op stond, 
als het ware bedolven; maar, na die vernieling over eene 
uitgestrektheid ‘van verscheidene mijlen aangerigt te hebben, 
was hij, tot het strand doorgedrongen, nog magtig genoeg, 
om twee lange tandjongs (kapen) in zee te vormen, op plaat- 
sen, waar de diepte vele vademen bedroeg. 
De groote negorij Tariang benevens de gehuchten Pem- 
balarain, Labakassin, Patoen en Hilang zijn door het vuur 
totaal vernield. De negorijen Sawan en Naha hebben ten 
gevolge der gesteldheid van het terrein weinig geleden. 
Laatstgenoemde negorij is de grens der verwoesting, aan 
den kant van Taboekan, welke hoofdnegorij weinig of niet 
gedeerd werd. 
Het aantal omgekomene menschen is aanzienlijk. 
