— 919 — 
In het land Taroena beloopt dit 722 mannen, vrouwen en 
kinderen ; 
en 45 mannen, vrouwen en 
kinderen ; 
in Taboekan . . . . . . 2,099 mannen, vrouwen en 
kinderen. 
Te zamen . . . 2,806 mannen, vrouwen en 
kinderen. 
In welke verhouding het verlies van mannen, vrouwen 
en kinderen is geweest en tot welke negorijen de omgeko- 
mene behoorden, heb ik niet kunnen te weten krijgen. 
De hoofden verklaarden, en schijnbaar met opregtheid, dat 
zij alleenlijk het gezamenlijk bedrag der vermisten kon- 
den opgeven. 
Het grootste gedeelte der omgekomenen bevond zich in 
de tuinen. Zij vlugtten in allerijl, doch werden door den 
snellen vuurstroom ingehaald en verslonden. Anderen meen- 
den zich in de boomen te redden, maar werden met deze 
medegesleept of stikten door de verschroeijende hitte. Te 
Kolongan en Tariang waren de huizen gevuld met menschen, 
welken het ontvlugten door de van alle zijden afvloeijende la- 
va en door den heeten watervloed belet werd, en die alzoo 
onder de gloeijende asch en onder de instortende woningen 
bezweken. Velen, die het strand hadden kunnen bereiken 
en zich daar in veiligheid waanden, werden eene prooi der 
woedende golven ; verscheidenen verloren het leven, door 
angst en vertwijfeling als versteend en bewusteloos. 
Volgens verklaring der hoofden was het aantal zieken niet 
grooter dan gewoonlijk en bepaalde zich de ziekte tot gewo- 
ne koortsen. Zij getuigden, dat geene zwaar gewonden in 
de negorijen aanwezig waren en bedankten voor geneeskun- 
dige hulp ten behoeve van degenen, die kneuzingen of lig- 
te wonden gekregen hadden en waarvan de meesten reeds 
hersteld waren. 
