Een „quaet instrument", de kipatih van Kambelo en Louwadyn, iman van Kambelo, werden in November 1643 

 gevangen genomen en naar het kasteel gebracht. Hoewel hun vonnis reeds lang klaar lag, om hen Leliato, Loehoe en 

 anderen te laten „verselschappen", gebruikte Demmer ze nog eenige maanden als lokvogels voor de weerspannigen te 

 Kapaha, die lieten weten, dat zoolang de oude regeering niet hersteld was, zij niet naar de vlakte dachten terug te keeren. 

 In Maart 1644 waren te Ambon (Victoria) aanwezig twee Ternataansche gezanten x ), de kimelaha Madjera en ver- 

 scheidene meestal op de omliggende eilanden als Ceram, Boana, Amblau, Kelang, enz. tehuis behoorende orangkaja's 

 en kipatih's tot het bijwonen van eene door Demmer belegde vergadering, die na afloop der samenkomst het oogenblik 

 nu geschikt achtte de gevangenen ter dood te brengen; den i4 en der maand werden ze op 't plein van het kasteel 

 onthoofd „twelck, nae uytterlyck, scheen de spectateurs wel te gevallen. In voegen dat nu de mutins alle van cant 

 syn, die coningh Hamdja te sterven verordineert hadde". Behalve de „mutins" door Hamdja „te sterven verordineert" 

 waren er nog 9 waarmede Demmer eigener gelegenheid zou afrekenen, 't waren de hoofden van Lilibooi en Alang, 

 „roervinken die 't Christen gelove verloochent ende Moor waren geworden". Schuldig verklaard aan „moord", werden 

 er den 30 en Augustus 1644 te Victoria 5 onthoofd, de anderen liet men toekijken om zich aan het voorbeeld te spiegelen. 

 Eenige maanden te voren (April) deed Demmer eene mislukte poging een belangrijk strategisch punt voor Kapaha 

 te bezetten ; de vesting zelf aan te tasten was onmogelijk. Gelegen op het plateau van een hoogen zeer steilen berg, scheen 

 de vesting, die slechts langs 3 smalle voetpaden was te bereiken, „onwinbaer en van geen mensch anders als van God 

 alleen vermeesterd te kunnen worden". Haar defensief vermogen werd niet weinig verhoogd door de uitstekende 

 levende en doode strijdmiddelen waarover Toloekobèsi, die het bevel voerde, ruimschoots kon beschikken. Onderbe- 

 velhebbers waren: zijn broeder Pati Wani, de orangkaja Backer, zoon van den onthoofden kipatih van Kambelo 

 en Telisema, (halfbroeder van Kakiali) ; een zoon van laatsgenoemde, nauwelijks de kinderschoenen ontwassen, doch 

 reeds in staat „bequamelyck een musquet te voeren", stond in de rijen van de ruim 200 kloeke jonge weerbare mannen. 

 Geen wonder dat Demmer nog eens het „vossen vel" aantrok, ten einde door zoete woorden de belegerden tot zich te 

 lokken ! 't Antwoord hem door Pati Want uit naam van Toeloekobèsi gegeven, bewees dat de inlander, door onder- 

 vinding wijs geworden, wist welke waarde de woorden van Demmer en die der compagnie bezaten. „Zij waren als 

 schelmen en niet te vertrouwen. Zij maakten wel vrede, en gaven elkander onder een goede schijn de hand, maar 

 daarna vatten zij den eenen voor den anderen en slaan hun 't hoofd voor de voeten". 



Geen middel liet Demmer onbeproefd, de sterkte in handen te krijgen, doch het geluk was hem niet gunstig. 

 Te vergeefs trachtte hij (in October) eene hoogte te bezetten, van waar, zooals men dacht, Kapaha onder vuur kon 

 worden genomen; wel gelukte hem dit na groot verlies in Februari, maar toen bleek het begeerde punt voor den 

 aanvaller zoo weinig waarde te bezitten, dat het terstond werd prijsgegeven. Er bleef niets anders over, dan evenals 

 vroeger Wawani, Kapaha door honger te doen vallen ; al wat in de buurt stond werd platgetreden en van zeezijde 

 de toevoer zooveel mogelijk belet, maar de weigerichte kanonkogels door Toloekobèsi op de blokkeerenden afgezonden, 

 maakten de mazen van het net zoo groot, dat daar door de vijand ongestraft van het noodige kon worden^voorzien. 

 Vooral de voorraad in Zuid-Ceram scheen onuitputtelijk en om den aanvoer voor goed te stoppen, werden Latoe, 

 Hoewaloi, Kamarian en andere negorijen met den grond gelijk gemaakt; ook de Hitoeëzen werden door Demmer 

 „zeer straf" aangesproken, omdat hij hen verdacht van in stilte de belegerden met het noodige te steunen. 



Op voorwaarde dat de oude Ambonsche regeeringsvorm zou worden hersteld en andere grieven opgeheven, 

 was Toloekobèsi in Juli tot vredesonderhandelingen genegen; op „toezegging van pardon" begaf hij zich, vergezeld 

 van den iman van Lesidi en eenige andere ons goedgezinde orangkaja's op weg naar 't kasteel, om met den gouverneur 

 „te bevredigen". Maar Baros, die de zaak niet best vertrouwde, raadde Toloekobèsi aan [9 Augustus] de reis niet 

 te vervolgen voor en alleer Demmer 2 of 3 opperkooplieden als gijzelaars naar Kapaha had gezonden ; dit advies viel 

 in goede aarde bij Toloekobèsi en zijn raadslieden, waaronder Radjali, die naar de vesting terugkeerden. De iman en 

 de orangkaja's waren over deze handelwijze zeer ontstemd en verweten Baros, dat, had hij geen kink in den kabel 

 gelegd, de vrede gesloten en Ambon tot rust zou zijn gekeerd. Demmer dacht evenzoo, hij nam Baros gevangen, die in 

 het geheim werd gehoord, uit vrees, dat wanneer zijne zaak voor de landraad kwam — zooals het behoorde — er 



Hamdja had r« e en gezamenlijke boete van 73000 rijksdaal 



■ 



opgelegd „tot gevoelen van hunne wederapannighei 



zij qualyck een cleetjen hebben, 



