dingen mochten uitlekken die „een generale revolte ende vlucht in 't gebergte ofte mede naer Capaha veroirsaecken 

 mochten", 't Proces was spoedig afgeloopen „desen ouden Judas Baros" werd den 4 n September als een „perturbateur 

 vande gemeene ruste" het hoofd voor de voeten gelegd. 



Toloekobèsi bleef aan zijn eisch : benoeming van een kapitein Hitoe en vier hoofden des lands door de 

 Hitoeëzen, vast houden - en Demmer gaf niet toe. De oorlog werd opnieuw voortgezet en eindigde het jaar 1645 

 zonder dat de gouverneur, zeer tot zijn verdriet, eenig voordeel had behaald. De bewoners van Hitoe waren er het 

 ergste aan toe; ten rechte of ten onrechte verdacht van met Kapaha te heulen, verbood Demmer hun het visschen, 

 welke zeer harde maatregel zoo'n verbittering te weeg bracht, dat de bevolking - hoewel te vergeels — de hulp van 

 de koningen van Makassar, Tidore en Atjeh tegen het Nederlandsen gezag inriepen. Als middel om Demmer mogelijk 

 te bewegen de vischvangst weder toe te staan, sloegen de inwoners van Mamala en Hitoe-Lama eenige hunner het 

 hoofd af en brachten deze bloedige lichaamsdeelen naar 't kasteel, voorgevende dat zij van den vijand afkomst,, 

 waren ; Demmer was onverbiddelijk, zijn besluit bleef gehandhaafd. 



Het was niet te voorzien, wanneer de vesting zou vallen, hoewel er, volgens overloopers, gebrek aan levens- 

 middelen begon te heersenen, en onder de belegerden de zoo noodige harmonie was verbroken. En toch. veel 

 spoediger dan iemand had kunnen denken, viel het sterke Kapaha. Een gevangen genomen jonge inlander wees ons 

 een weg, langs welken men den vijand onverwacht kon bespringen. Onder aanvoering van den kapitein Jacob 

 Verheijden, werd, in den nacht van 24 Juni 1646, met ruim 100 man het koene waagstuk ondernomen en zonder 

 verlies met gunstig gevolg bekroond. De in hun slaap overvallenen, sprongen verschrikt op, menigeen, die in wanhoop 

 een goed heenkomen zocht, stortte van de steile bergwanden in den afgrond en vond daar" een ellendig einde 

 „Wij kunnen" schrijft Demmer den i6 e ° Augustus aan de regeering, „God Almachtig niet genoegzaam danken, hij 

 onze vijanden juist op dezen nacht, daar anders altijd tot verre op den dag zeer goede wacht gehouden heeft, heeft 



doen slapen" Verraad en zorgeloosheid waren de oorzaak van Toi oekohksi's val! 



't Was hem en den voornaamsten hoofden gelukt te ontsnappen, doch toen hij hoorde, dat Demmer verschillende 

 orangkaja's van Hitoe om hem gevangen hield, begaf hij zich vrijwillig naar 't kasteel ; mocht Toloekobèsi ver- 

 trouwen in Demmer's edelmoedigheid gesteld hebben, dan zullen de woorden van Pati Wam en Baros' waarschuwing, 

 hem de weinige dagen, die hij nog had te leven, onophoudelijk in de ooren hebben geklonken. Den y° September 

 viel hij door beulshanden. 



Na den val van Kapaha was het verzet gebroken ; onder den indruk van het niet verwacht gebeurde, 

 onderwierpen zich de afvalligen en weifelenden ; de op Kelang aanwezige Ternatanen, als de zonen van \ei iato' 

 Laksamana, de orangkaja Backer, Teelsema en de iman Radjali, kwamen niet eer te Victoria, dan dat door ons 

 plechtig was bezworen, dat zij niets te duchten hadden. Hun wantrouwen was te begrijpen! 



„Alle de Ambonsche provinciën en volkeren zijn nu ten eenemaal in gewenschte rust en onderdanigheid 

 gebracht en de compagnie van de zware oorlogskosten ontlast, daar voor den Almogenden eeuwig voor moet gedankt 

 zijn", zoo schreef Demmer den 25» April 1647 aan de regeering, en in gelijken zin herhaalde Arxoed de Vlaming 

 van Outshoorn deze woorden, kort nadat deze den 4- September 1647 Demmer als gouverneur van Ambon had opgevolgd. 



Casteel^icforia- 



