Een ander ooggetuige, de vroegere „gezagvoerder" der Solor-eilanden J. M. Kluppel, bericht eveneens: 

 „Te Lamakera zijn het vooral goede visschers; zij gaan ook uit om cachelotvisch te vangen, waarvan zij traan koken om 

 die aan de Makassaren te verkoopen." Wat hij over de hierbij gebruikte vaartuigen mededeelt, is niet vrij van misvatting. 



Verdere gegevens zijn mij niet bekend geworden. Een en ander verspreidt geen licht over het zonderlinge feit, 

 dat alleen in deze twee naburige kampongs deze vangst, die zooveel moed en behendigheid eischt, uitgeoefend wordt, en 

 nergens elders in den Archipel, alhoewel tal van andere plaatsen eveneens gelegenheid zouden aanbieden voor dit 

 bedrijf. Dit bracht mij er toe de meening uit te spreken, dat het een jacht is, die de inlanders van de Amerikaansche 

 en Engelsche walvischvaarders leerden en, overeenkomstig hun behoeften en hun middelen, vooral op de kleinere soorten 

 toepasten, die voor de uitheemsche jagers geen waarde hadden. Men vergete hierbij niet, dat deze laatsten gedurende 

 eene lange reeks van jaren met talrijke schepen telkens weer deze nauwe straten doorvoeren, met de bevolking 

 aanraking zochten ter wille van versche victualie, vaak door tegenwind en getij gedwongen, dagen lang in deze straten 

 vertoefden; menig keer ook gelegenheid hadden juist hier een Cachelot of Ralaenoptera te bemachtigen. Gewend, 

 visschen en schildpadden te harpoeneeren, waren de inlanders wel voorbereid voor deze jacht. 



Het ethnographisch merkwaardig verschijnsel, dat geheel gelokaliseerd een paar kampongs, bewoond door 

 menschen van Indo-maleischen stam, aldus bij voorkeur met vleesch en spek zich voeden, verkregen van dieren, die 

 men elders in den Archipel ongemoeid laat, ware daardoor begrijpelijker geworden. 



