langzaam heen en weer kruipen; zij voeden zich met dierlijk voedsel, vooral met ringwormen (Nereiden). Zij zijn 

 gevoelig voor het zonnelicht, maar kunnen op koele plaatsen dagen lang buiten het water leven. In Batavia, waar zij 

 in de maanden Juli en Augustus in de baai gevangen worden, en wel in grooten getale, komen zij onder den naam 

 „mimi" levend op de markt. De oorspronkelijke bewoners van Florida gebruikten de scherpe staarten als pijlspitsen. 



In het 22 e hoofdstuk handelt Rumphius over de welbekende Paguriden, die hij Cancelli noemt, terwijl zij 

 in het maleisch Coeman heeten. De Paguriden heeten gewoonlijk hermietkrabben, daar zij in hunne horens als 

 eenzame kluizenaars rondzwerven; in Katwijk — evenals volgens Rumphius op de Caraïbische eilanden -- worden zij 

 soldaten genoemd, in Arnemuiden noemen de visschers ze „heertjes" en in Ierseke „rijkemans". In talrijke soorten 

 bewonen de Paguriden alle zeeën onzer aarde, zoowel de heete tropische als de gematigde en koude ; in vele geslachten 

 worden zij gerangschikt. Aan onze Nederlandsche kusten, gelijk in de Zeeuwsche stroomen, leeft evenwel slechts ééne 

 enkele soort, de Eupagurus Bern hardus, maar in de Noordzee en aan de kusten van Groot-Brittannië worden reeds 

 meerdere soorten aangetroffen. Eene bonte verscheidenheid van nu eens fraaier dan weder meer eenvoudig gekleurde 

 soorten leveren de tropische zeeën op. 



Bij de indische hermietkrabben is de linker voorpoot gewoonlijk grooter dan de rechter, zooals bij de geslachten 

 Pagurus en Calcinus, of wel beide voorpooten zijn klein, even groot en in vorm aan elkaar gelijk, zooals bij het 

 geslacht Clibanarius; ook Eupaguren, bij welke de rechterschaar grooter is dan de linker, ontbreken in Indië niet, 

 hoewel dit geslacht in de meer gematigde en koudere zeeën rijker aan soorten is. De hermietkrabben leven bijna 

 allen in horens van de meest verschillende vormen, reeds in hun eerste jeugd treft men ze daarin aan ; wanneer zij 

 ouder en dus grooter worden, zoeken zij grootere horens tot woonplaatsen op. Het is nog niet geheel uitgemaakt of 

 deze dieren steeds ledige horens betrekken, of wel, dat zij eerst de in de horens levende slakken dooden en opeten : 

 waarschijnlijk heeft zoowel het eene als het andere plaats. De Paguriden komen in alle diepten voor ; eene soort, de 

 Para pagurus abyssorum, leeft op de enorme diepte van 5500 meter. Andere, gelijk die welke op plaat V, letter 

 K en L, zijn afgebeeld, behooren tot het geslacht Coenobita, herkenbaar aan de lange antennen van het binnenste 

 paar; sommige soorten van dit geslacht leven op het land en bewonen allerlei horens, zooals de Coenobita r ugo sus, 

 die in Indië zeer algemeen is. Bij de meeste hermietkrabben is het achterlijf week, vliezig, om zijne as gedraaid, 

 doch bij sommigen is het recht en symmetrisch ontwikkeld. De meest interessante dezer laatsten is wel de Xyl o pagurus 

 rectus, die in diepten van 600 meter leeft; deze soort bewoont kokertjes van hout of stukken bamboes, die aan beide 

 einden open zijn, maar waarvan het dier het achtereinde met plaatjes afsluiten kan, die aan het uiteinde van zijn 

 achterlijf bevestigd zijn. 



Aan de Europeesche kusten komt eene spons voor, die uitsluitend op horens groeit, welke tot woonplaats eener 

 hermietkrab verstrekken. In den beginne gaat alles goed, maar hoe meer en hoe langer de krab rondkruipt, des te 

 sterker groeit de spons voort. Langzamerhand omgroeit de laatste tot zelfs de opening van den horen, zoodat de krab 

 ten slotte nog slechts door een eng kanaal met de buitenwereld in verbinding staat, en eindelijk wordt ook deze laatste 

 toegang door de spons in beslag genomen. De Paguride is dan geheel ingesloten, en moet den hongerdood sterven. 

 Deze spons draagt den naam van Suberites domuncula. 



In het 23 e hoofdstuk handelt Rumphius over garnaaltjes en krabbetjes, die hij in schelpdieren ontdekte. Van 

 de eersten nam hij er waar in soorten van het geslacht Pin na, verder in die reusachtige schelpdieren die Tridacna 

 heeten en bij Rumphius Chama squamata of Nagelschulpen genoemd worden, en ten slotte nog in eene soort van 

 het geslacht Tapes en die in de Amboinsche Rariteitkamer den naam dragen van Letterschulpen. Van deze in 

 schelpdieren gehuisveste garnalen kent de wetenschap reeds verschillende soorten, die behooren tot de geslachten 

 Pontonia en Conchodytes. Het is reeds een halve eeuw geleden dat de in de Tridacna's levende garnaal 

 onder den naam van Conchodytes tridacnae door den Duitschen zoöloog Peters beschreven werd, te gelijk 

 met eene andere soort van hetzelfde geslacht die in de Pareloesters, Meleagrina, voorkomt; Rumphius spreekt 

 over deze in Tridacna levende soort ook nog op bladz. 128. Vóór acht jaren werd eene Pontonia pinnae 

 door Dr. Ortmann bekend gemaakt. Deze garnaal, aan de oostkust van Afrika ontdekt, is wellicht wel dezelfde die 

 Rumphius in zijne Pinna's aantrof; hij beschrijft eene in Pinna Rumphi levende soort ook nog op bladz. 153. 

 Overigens bewoont de in de Middellandsche Zee voorkomende Pontonia custos evenzeer de schelpdieren van het 

 geslacht Pinna. Andere soorten van Pontonia bewonen de West-Indiën. Tot welke soort het garnaaltje behoort, 



