10 DE VISSCHEN. 



en de kusten van Amerika, bieden slechts een gering onder- 

 scheid aan met den hors uit de zeeën om Europa. Het vleesch 

 van dezen visch wordt zeer gering geacht. Hij voedt zich in 

 het algemeen van vischbroed en kleine visschen. De tijd der 

 voortteling heeft in den zomer plaats, maar er is hieromtrent 

 niets naders bekend. 



DE ZWAARDVISSCHEN. XIPHIAS. 



De Zwaard vi ssch en zijn dadelijk te herkennen aan hun- 

 nen in een buitengewoon lang, zwaardvormig uitsteeksel uit- 

 loopenden snuit. Zij bereiken eene zeer aanzienlijke grootte. Er 

 is slechts een klein getal soorten van dit geslacht bekend ; in 

 de zeeën om Europa komt er slechts eene voor. Dit is 



DE ZWAARDVISCH. XIPHIAS GT. ADIUS. 



(Plaat 1, fig. 3 en 4). 



Het ligcluiam van den Zwaard visch vertoont nagenoeg 

 dezelfde gestalte als dat des rnakreels, maar zijn zoogenaamd 

 zwaard, het gebrek aan buikvinnen, de lage plaatsing der borst- 

 vinnen en de eigenaardige gesteldheid der rug- en aarsvinnen, 

 die in den jeugdigen leeftijd geheel anders zijn dan later, ken- 

 schetsen hem oogenblikkelijk onder al de overige inheemsche 

 visschen. 



Het zwaard, hetwelk voortgebragt wordt door eene regte, van 

 boven naar onderen afgeplatte, en volkomen op een zwaard ge- 

 lijkende verlenging der bovenkaken, neemt omstreeks eenderde 

 der geheele lengte van het ligchaam in. Dit ligchaam is met 

 buitengewoon kleine schubben bedekt , en aan weerszijde aan 

 het einde van den staart van eene kiel voorzien. De staart- 



