12, DE VISSCHEN. 



vele jaren lang geen plaats hebben. Aan de kust van Sicilië, 

 bij den Pliarus, werd reeds ten tijde der oude Romeinen de 

 vangst op dezen visch geregeld uitgeoefend , en dit heeft ook 

 thans nog plaats. Het vleesch der jongen wordt versch gege- 

 ten, dat der oudere ingezouten. 



Men zegt, dat de zwaardvisch gewoonlijk paarsgewijze leeft. 

 Hij voedt zich van allerlei kleinere visschcn ; maar het schijnt 

 onwaar te zijn, dat hij, zooals men beweerd heeft, de tho- 

 iiijnen vervolgt en met zijn zwaard doorboort. Daarentegen loopt 

 hij, gelijk dit uit verscheidene voorbeelden blijkt, somtijds, 

 maar waarschijnlijk bij toeval, met zulke kracht tegen schepen, 

 dat zijn zwaard de planken doorboort, ofschoon het gewoonlijk 

 bij deze gelegenheid afbreekt. 



DE KONINGSVISSCHEN. LAM PEIS. 



Daar er van dit geslacht slechts eeue soort bekend is, zoo ver- 

 wijzen wij, ten opzigte der kenmerken tot haar. Het is 



DE KONINGSVISCH. I. AMPKIS GU7TATUS. 



(Plaat 1, fig. 5.) 



De K o n i n g s V i s c h is opmerkelijk door zijnen vorm , zijne 

 grootte en de allerprachtigste kleuren, waarmede hij versierd 

 is. Hij nadert in het algemeen, onder de inheemsche visschen, 

 het meest aan de Zonncvisschen [Zeus) ; maar de grondvorm 

 is bij beiden zoo gewijzigd, dat zij voor den oppervlakkigen 

 beschouwer in het geheel niet in het oog valt. 



De omtrek van het ligchaam is eirond. Ofschoon zijdelings 

 zaraengedrukt is het dik. De rugvin begint boven de borstvinnen 

 en strekt zich tot aan het smalle, korte achtergedeelte van den 



