DE ümbervisschen. 



23 



aanzienlijke diepte verneemt. In Italië was het vleescli van 

 deze soort vroeger zeer gezocht; bij ons wordt het, daar 

 het grof is, niet geacht, ofschoon het eenen aangenamen smaak 

 heeft. 



DE ZEE -BRAS EMS. 



(SPAR I.) 



De Z e e b r a s e m s vertoonen, in hunne uiterlijke gestalte, over- 

 eenkomst met de baars- en ombervisschen. Zij hebben dunne 

 en getande schubben , die echter meestal op den snuit en som- 

 tijds op den geheelen kop ontbreken. De mondopening is 

 veelal klein. De tanden zijn bij velen kegel- of zelfs tepel- 

 vormig, en de voorsten nemen dikwijls de gedaante van snij- 

 tanden aan. De kieuwdeksels zijn ongewapend , en het kieuw- 

 vlies is bij de meesten van 6 stralen voorzien. Yelen leven 

 gedeeltelijk, of geheel van plantenstoflen. 



Deze visschen zijn vooral in de zeeën der heete gewesten 

 te huis. Zij zijn menigvuldig in de Middellandsche zee, wor- 

 den noordelijk tot aan de west- en zuidkusten van Groot- 

 Brittannië aangetroffen, schijnen echter meer oostelijk slechts 

 als toevallig verdwaald voor te komen. Aan onze kusten werd 

 slechts eene soort opgemerkt, die tot het ondergeslacht Pag el- 

 lus behoort. Dit is 



DE ZE E-B 11 ASEM. PAGET. I, US CENTRODONTUS. 



(Plaat 2, fig. 4.) 



De Zeebrasem, die door de franschen Ie Rousseau ge- 

 noemd wordt, bereikt eene lengte van anderhalven tot twee 



3* 



