.'50 DE VISSCHEN. 



tw'ee voorwerpen gevangen heeft. Dit is, zoo als het schijnt, 

 de door de oude Romeinen als lekkernij zoo hoog geroemde 

 soort, waarvan zij het stuk met honderde gulden betaalden. Zij 

 lieten ze, om ze geheel versch te hebben en hare in goud ' 

 zilver en alle overige tinten spelende kleuren te bewoTideren, 

 bij hunne gastmalen , in glazen met water levend op tafel brengen. 

 De tweede Europesche soort wordt door onze visschers ge- 

 noemd : 



DE KONING VAN DE POON. MULLUS SURMUUEÏUS. 



(Plaat 3, fig. 1.) 



Deze soort bereikt gewoonlijk een voet lengte. De lengte 

 van den kop gaat omstreeks 3|^ maal in de geheele lengte van 

 den visch, de staartvin niet mede gerekend. De grootste hoogte 

 van den romp bedraagt een weinig minder dan de lengte van 

 den kop. De oogen zijn tamelijk groot en zeer hoog geplaatst , 

 de snuit is schuins afhellende. Er zijn tanden aan het gehemelte 

 en aan de onderkaak aanwezig. De randen der kieuwdeksels 

 zijn glad. De beide kindraden zijn een weinig korter dan de 

 kop, en worden in de rust, regt achterwaarts gestrekt, verborgen 

 in eene sleuf tusschen de beide takken der onderkaak. Er zijn 

 slechts 4 stralen in het kieuw vlies. 



De schubben zijn groot en bedekken ook den kop, met uit- 

 zondering van de snuit; zij vallen intusschen, vooral aan den 

 kop, ligtelijk uit, wanneer de visch eenigzins gehavend wordt; 

 zij zijn op ongeveer 10 lengte-rijen verdeeld. De zijstreep doet 

 zich op elke schub als een getakt boompje voor. 



De borstvinnen hebben ongeveer de lengte van den kop. De 

 buikvinnen, onder de borstvinnen geplaatst en door een harde, 

 met 5 zachte stralen ondersteund, zijn aanmerkelijk kleiner. 

 De staartvin is gevorkt. De aarsvin heeft 2 harde en 5 zachte 



