."54- DE VISSCHEN. 



zelfs van zijne eigene soort, salamanders en jonge kikvorschen. 

 Hij zelf wordt, zoolang hij klein is, gretig door snoeken ver- 

 slonden. De baars teelt reeds voort, \vanneer hij ruim een 

 halven voet lengte bereikt heeft. De rijtijd heeft in April en 

 Mei plaats. Het getal eijeren, hetwelk men alsdan in de wijfjes 

 vindt, is verbazend en wordt op eenige honderdduizenden 

 sceschat. 



DE ZEEBAARS. PERCA I-ABRAX. 



(Plaat 3, fig. 3.) 



De Ze e- baars, dien men niet moet verwisselen met den 

 aan onze kust eveneens genoemden Ombervisch, [Sciaena 

 aquila) ^ en dien de naiuurkundigen in een eigen geslacht, 

 onder den naam van Lahrax lupus brengen, heeft in het alge- 

 meen veel overeenkomst met den gew-onen baars ; is ech- 

 ter ligtelijk door de volgende kenmerken daarvan te onder- 

 scheiden. 



De beide rugvinnen zijn elkander zoo genaderd, dat zij na- 

 genoeg aan elkander stooten, en de eerste is slechts van 9 

 in plaats van 15 stekels voorzien, terwijl de tweede ook 

 eene zachte straal minder heeft dan die van den baars; de 

 aarsvin daarentegen heeft een harden en 3 zachte stralen meer 

 en dus in het geheel 3 harde en 11 zachte stralen. De schub- 

 ben strekken zich meer algemeen over den kop uit. Het kieuw- 

 deksel loopt in twee punten uit, in plaats van eene. De tong, 

 die bij den baars glad is, wordt bij den zee-baars door eene 

 menigte kleine raspachtige tanden overdekt. De zijstreep loopt 

 niet evenwijdig met de ruglijn, maar klimt van den staart weinig 

 merkbaar opwaarts en vormt slechts boven de rugvin eene 

 booglijn. De gcheele visch is ranker, en zijne kleuren zijn 

 verschillend. 



