INLEIDING. III 



Bij sommige visschen, gelijk b. v. de Haaijen, Roggen, 

 Steuren, Prikken, enz., blijft het geraamte steeds kraakbeenig: 

 men noemt ze, om die reden, kraakbeenige visschen , in tegen- 

 overstelling van diegenen , wier beenderen genoegzame kalk- 

 deelen bevatten om hard te worden , en die derhalve den naam 

 van beenige visschen dragen. De wervels, wier geledingsvlak- 

 ten, behalve bij de Kaiman-visschen , allen trechtervormig zijn , 

 worden eenvoudig verdeeld in romp- en staartwervels , of wer- 

 vels met en zonder dwars-uitsteeksels. De schedelbeenderen zijn 

 veelal zeer vermenigvuldigd. 



De neusgaten vertoonen zich , bij de beenige visschen , als 

 twee dubbele gaten; bij de Prikvisschen ontwaart men slechts 

 een enkel neusgat, terwijl er bij de overige kraakbeenige vis- 

 schen twee enkele aanwezig zijn. Zij zijn van achteren geslo- 

 ten, en slechts bij eene soort van prik {Myxiné) geopend en 

 met de mondholte in verband staande. 



De kieuwen zijn aan gekromde, dunne beenstukjes gehecht, 

 die van onderen aan het hoofdligchaam van het tongbeen be- 

 vestigd zijn; terwijl het zoogenaamde kieuwvlies, hetwelk door 

 stralen ondersteund wordt, wier getal bij de bepaling der 

 soorten van veel gewigt is , en hetwelk bij den dood van deii 

 visch veelal naar buiten komt, aan de hoornen van het tong- 

 been vastzit. De kieuwopeningen hebben veelal de gedaante van 

 twee groote, langwerpige gaten, welke aan weerszijde van 

 den achterkop geplaatst zijn. Zij zijn door beenstukken be- 

 dekt, welke den naam van kieuwdeksels dragen, en bestaan 

 veelal uit vier stukken, voor-, onder-, tusschen- en eigenlijk- 

 kieuwdeksel genaamd. Bij de Haaijen , Hoggen en Prikvisschen 

 zijn aan weerszijde vijf tot zeven kieuwgaten aanwezig; bij 

 sommige visschen, zooals de Modder- Alen {SymhrancJms), loo- 



pen daarentegen de beide kieuwopeningen in een enkel, onder 



1* 



