DE ZEEBAAKS. 35 



De hoofdkleur van dezen visch is een glanzig zilvergrijs 

 met staalblaau wen weerschijn, hetgeen op de zijden lichter wordt 

 en op den buik in een fraai zilverwit overgaat. Langs de rug- 

 lijn ontwaart men cene rij van tamelijk groote vlekken, die 

 donkerder zijn dan de grondkleur, die echter met den tocnemenden 

 leeftijd verdwijnen en in kleinere opgelost worden; dikwijls is 

 ook elke schub van een zwart stipje voorzien. De vinnen zijn 

 grijs; de borst- en buikvinnen lichter. Het oog is zilverwit. 



De zeebaars bereikt eene lengte van 2 zelfs '3 voet. Hij 

 wordt algemeen in de Middellandsche zee aangetroffen, en is 

 ook aan de kuststreken van het Kanaal vrij algemeen. Aan 

 onze kusten wordt hij slechts enkel en zeldzaam gevangen , het- 

 geen ook aan de kust van Noorwegen het geval is. Bij ons heb ik 

 nooit voorwerpen boven de een of anderhalven voet lengte ge- 

 zien, en dit is ook de grootte dergenen, die men in den regel 

 in andere streken vangt. De kuit wordt in modderige streken 

 langs de kust geschoten. Het vleesch van dezen visch heeft 

 eeneu zeer aangenamen smaak. Bij de oude Grieken en oude 

 Romeinen werd hij voor een zeer groote lekkernij gehouden. 

 Bij eerstgenoemde volkeren droeg hij den naam van Labrax\ 

 bij laatstgenoemde dien van Lupus. 



DE POS. PERCA ACERINA. 



(Plaat 3, fig. 4.) 



De Pos, die bij de nieuwere natuurkundigen den naam van 

 Acerina vulgaris draagt, is even als de baars een zoetwatervisch , 

 met wien hij ook in het algemeen overeenkomst heeft. Intus- 

 schen verwijdert hij zich daarvan in vele opzigten en kan oogen- 

 blikkelijk, behalve door zijne kleur en zijnen geheel van schub- 

 ben ontblooten kop , onderscheiden worden door zijne beide 

 zamengesmoltene rugvinnen, en is overigens onder alle inheem- 



