DE PIETEUMAN. 39 



vlekken van een fraai azuur-blaauw, die echter op den kop on- 

 regelmatig en veelal gekronkeld zijn, of allerlei andere gedaan- 

 ten aannemen. De grootste voorhelft der eerste rugvin is zwart. 

 De overige vinnen zijn vvitachtig; maar men merkt aan de 

 staartvin gele vlekken, en aan de aars- en tweede rugvin 

 eenen gelen band op, terwijl laatstgenoemde vin bovendien, 

 van boven , met eene rij van blaauwe stippen voorzien is. In- 

 tusschen worden deze fraaije gele en blaauwe tinten spoedig 

 na den dood onaanzienlijk, of verdwijnen geheel en al. 



De pieterman bewoont de Middellandsche zee, met nog twee 

 andere, aan de noordelijke kusten niet voorkomende soorten, 

 Trachinus lineatus en araneus. Hij komt ook algemeen voor in 

 het kanaal , langs de Belgische en onze kust , en tot aan de West- 

 kust van Noorwegen en Zweden. Hij behoort in ons land onder 

 de gewone visschen, die langs onze kust, vooral in het voor- 

 en najaar, echter ook in de zomermaanden, als wanneer de 

 wijfjes met rijpe kuit zijn, algemeen, ofschoon niet in zeer 

 groot aantal gevangen wordt. Hij schijnt zich bij voorkeur 

 in diep water op te houden. Zijn vleesch is goed, maar wordt 

 niet bijzonder geacht. 



De pieterman wordt door eiken visscher en kustbewoner 

 gevreesd , uit hoofde der hoogst smartelijke en ernstige won- 

 den, die hij toebrengt, wanneer men hem aanraakt. Daar hij 

 een taai leven heeft, zoo blijft hem, zelfs nadat hij uit het 

 water op strand gebragt is, nog uren lang de kracht, om aan 

 de hand die hem aanraakt, hetzij met den doorn van het 

 kieuwdeksel, hetzij met dien der harde rugvin, eene steek toe 

 te brengen , die hevige pijnen en dikwijls het stijf worden van 

 het gewoonde deel ten gevolge heeft, zoo als dit uit vele voor- 

 beelden in onze kustdorpen blijkt. De oorzaak van de nood- 

 lottige gevolgen dezer steken is moeijelijk te begrijpen, ver- 

 mits voornoemde stekels geheel glad, niet doorboord zijn, en 

 er ook geen werktuig tot afscheiding van vergif aanwezig 

 is; hetzij dan dat men aanneme, dat de slijm van den visch, 



4^ 



