40 DE VISSCHEN. 



in de verscheuring , die door de met geweld toegebragte wonde 

 ontstaat, zoodanige uitwerkselen te weeg brengt. 



DE KLEINE PIETERMAN. TRACHINUS VIPERA. 



(Plaat 5, fig. 6.) 



De kleine Pieterman was geheel aan de natuurkundi- 

 gen ontsnapt, totdat Cüviee, en ValenciExNnes, in 1829, het 

 eerst dezen visch als eigene soort aanvoerden. De onderzoe- 

 kingen door mij, onmiddelijk hierop ingesteld, toonden aan, 

 dat deze soort ook onder de inheemsche behoort, maar tot dien 

 tijd met den gewonen pieterman verwisseld geworden was. Voor 

 het overige geschiedt dit door het volk nog algemeen, en onze 

 visschers en kustbewoners hebben niet eens eene bijzondere be- 

 naming daarvoor, en gebruiken in het algemeen voor deze vis- 

 schen de namen van pieterman, pietervisch, en ook, vooral 

 voor de kleine soort, dien van Steekvischje. Deze soort 

 gelijkt inderdaad ook, ofschoon slechts schijnbaar, zoo zeer 

 op den gewonen pieterman, dat deze verwisseling zeer begrijpe- 

 lijk is. De hoofdkenmerken , welke haar onderscheiden , zijn in- 

 tusschen standvastig en geM-igtig. 



De kleine pieterman bereikt naauwelijks de helft der groot- 

 te van de gewone soort. Zijn ligchaam is meer ineengedron- 

 gen, en dus naar evenredigheid hooger, vooral bij het ach- 

 tergedeelte der eerste rugvin ; van hier helt de ruglijn , naar 

 den kop toe , aanmerkelijk af, hetwelk bij de groote soort geen 

 plaats heeft. De tweede rugvin en de aarsvin zijn veel korter, 

 en deze heeft slechts 25, eerstgenoemde slechts 24 stralen. De 

 kop is nagenoeg zonder schubben. De stekels boven het oog 

 ontbreken. Er is aan de onderste helft van het ligchaam eene 

 tweede zijstrecp aanwezig. De lippen zijn van draadachtige aan- 

 hangseltjes, als franjes, voorzien. De rijtijd heeft in het voor- 

 jaar, en niet in den zomer plaats. Eindelijk is ook hare kleur- 



