60 DE VISSCIIEN. 



land en Canada voor. Hij zuigt zich met zijne buikschijf aan 

 steenen , of andere harde voorwerpen vast, en kan slechts met 

 groote inspanning daarvan losgescheurd worden. Hij voedt 

 zich met allerlei weekdieren, kwallen en andere zeedieren, 

 en wordt zelfs dikwijls een buit van andere groote visschen 

 en vooral ook van robben. Het wijfje schiet haren kuil in het 

 voorjaar. De IJslanders vinden zijn vleesch lekker ; bij ons 

 wordt hij niet gegeten. Bovendien behoort hij aan onze kust, 

 ofschoon juist niet tot de zeldzame, dan toch onder de niet 

 algemeene soorten. 



DE Sl.AKDOI, F. C Y C T- O P T E R U S I.IPARIS. 



(Plaat 6 . fig. 2.) 



Deze visch, door de nieuwe natuurkundigen Liparis har- 

 hatus of vulgaris genoemd, stemt, wat ziju maaksel betreft, 

 in het algemeen met den snotdolf overeen, maar hij is veel 

 kleiner, heeft eenen anderen vorm en wijkt ook in vele andere 

 opzigten daarvan af. 



Hij bereikt eene lengte van ruim eenen halven voet. Het lig- 

 chaam is eeuigzins lansvormig en , zonder de staartvin, drie en een 

 half maal langer dan hoog. Het is geheel in eene gladde, slijmerige 

 en eenii^zins losse huid als het ware in een zak ^ehuld. De borst- 

 vinnen gelijken op die van den snotdolf, maar zijn, alvorens zij 

 onder de keel loopen, tot eene punt verlengd. De staartvin is klein 

 en afgerond. Er is slechts eene rugvin aanwezig; zij begint reeds 

 boven de borstvinnen, is laag en loopt eivormig tot aan de staartvin 

 voort, met welker grond zij zich veieenigt. Dit laatste heeft 

 ook plaats met de aarsvin, die echter een derde korter is dan 

 de rugvin. Eerstgenoemde wordt door 36 , laatstgenoemde door 

 26 zachte stralen ondersteund. De kleur van dezen visch is 

 lichtbruin, hetgeen op de onderdeelen nog lichter wordt, maar 



