76 DE VISSCHEN. 



ncusachtig voor de onderkaak uit. De borstviniien zijn smal 

 De staarlvin is aan het einde nagenoeg regt. De zijstreep is 

 flaauw. De aars ligt tegenover het midden der eerste rugvin. 

 Deze heeft 14, de tweede en derde ieder 20 stralen; de eer- 

 ste aarsvin heeft er 33, de tweede 23. Het vleesch heeft wei- 

 nig vastheid, en de geheele visch is week of, zooals ons volk 

 zeer juist zegt, papperig. 



De bovendeden zijn van een roodachtig grijsbruin, hetgeen 

 op de zijden en de onderdeelen in het zilverachtig witte over- 

 gaat. De staart- , borst- en rugvinnen zijn lichtbruin. Aan den 

 wortel der borstvinnen ontwaart men eene zwarte vlek. 



De wijting bewoont de kusten van West-Europa, van de 

 Noord- en Oostzee. Ook aan onze kust komt hij vrij algemeen 

 voor. In Groot-Brittannië wordt hij het geheele jaar door opzet- 

 telijk gevangen , maar vooral in groote menigte in de maanden 

 Januari] en Tebruarij , wanneer hij in groote scholen langs de 

 kust komt, om kuit te schieten. Het vleesch is wit en smake- 

 lijk, wordt meestal versch gegeten, maar bij den grooten overvloed, 

 dien men in Groot-Brittannië heeft, in nog grooter hoeveelheid 

 gedroogd of gezouten, en veel als scheepskost gebruikt. De 

 wijting voedt zich met allerlei kleine visschen, vischbroed , visch- 

 kuit , kleine schaaldieren , w^eekdieren en wormen. 



B. Soorten zonder voeldraden aan den snuit, met 2 rngvinnen 

 en eene aarsvin; vormende het ondergeslacht Merlucius. 



DE STOKVISCH. GADUS MERLUCIUS. 



De stokvis ch is, als de eenigste inheemsche soort der 

 onderafdeeling, reeds toereikend aan bovengenoemde kenmer- 

 ken te herkennen. 



Hij bereikt eene lengte van drie voet, heeft lange, zoowel 

 aan de kaken als in het gehemelte, op 2 rijen geplaatste tanden , 

 en grootere schubben dan de overige inheemsche soorten van 

 Dorsch-visscheu. De mond is van binnen zwart, en strekt zich 



